Overlanders.nl

Om het eindpunt Ulan Bataar in Mongolie te bereiken is een, om terug te komen is twee. Nadat we van onze avonturen in Mongolie waren bijgekomen, doet zich het volgende probleem voor ( volgens Ward zijn dit uitdagingen). We hadden gepland om samen met de motoren in de trein vanuit Mongolie naar Moskou te reizen en daar vandaan de laatste 3000 kilometer weer met de motor door Europa naar huis te rijden. Volgens andere reisverhalen was dit al vaker gedaan en met behulp van onze duitse hospita, die ondertussen vloeiend mongools spreekt, zijn wij de volgende dag richting station gegaan. De informatie klopte inderdaad, was het niet dat de regels 2 maanden geleden waren aangepast: Maximale gewicht van de goederen 150 kg per stuk, echter onze motoren wegen 300 kg per stuk. Ook  hier doen ze aan de arbowetgeving. Maar daar hadden wij natuurlijk niets aan.

Geprobeerd om deze man van het bagagedepot op allerlei manieren van gedachte te laten veranderen, koffers en tank eraf , steekpenningen, maar dat werkte niet. Zijn oplossing was : rij even naar  Rusland ( 400 km ) en probeer het daar net over de grens. En als dat niet lukt wat dan! per vliegtuig of met de vrachtwagen. We hadden geen van allen zin om de ruim 5300 km naar Moskou te rijden. Bovendien moesten we dan een groot deel door Siberie en daar was het al aardig aan het vriezen. We hadden onszelf er eigenlijk op verheugd om lekker een paar dagen in de trein te zitten en het landschap aan ons voorbij te laten glijden.
We bereikten ruim op tijd de grens van Mongolie - Rusland, maar de Russen lopen 1 uur voor en juist op het moment dat we tussen de twee grensovergangen in zaten, gooiden de douanier de poort dicht.  Niets hielp. Zelfs niet de speciale telefoonverbinding, de zogenaamde Hotline (telefoon met slinger).  Over afstemmen gesproken. Dus terug naar Mongolie  en de hele administratieve rompslomp de volgende dag herhaald.
Het eerste dorpje waar de trein vanuit Mongolie zou stoppen was Nausk. Hier zouden we het opnieuw proberen om de motoren op de trein te krijgen. Verbazing en opluchting. Het was absoluut geen probleem en diezelfde nacht om 3 uur zou de trein arriveren. De treinreis zou  4 dagen en nachten duren. Bij de vraag of onze motoren veilig en wel in de bagagewagon zouden worden gehesen werd op zijn russisch geantwoord: “njet”. Wij moesten dat geheel zelf doen en een takel of iets dergelijks hadden ze ook niet. 1 meter 20 hoogteverschil. Uiteindelijk is het met behulp van een karretje en met veel spierkracht gelukt.
De verhalen over de russische keuken in de trein waren berucht, dus hebben hier we onze noodrandsoenen opgebruikt. Heet water was voldoende verkrijgbaar, 10 minuten laten staan en klaar is kees, nassi .
De trein bestond uit 12 wagons en een lokomotief , 2 wagons werden door gewone reizigers gebruikt en 10 wagons door mongolen, die op de talrijke stations naar Moskou vanuit de deuropening  hun spullen zoals kleding en schoenen probeerden te verkopen. Probeer deze mensen tijdens de treinstops dus ook niet in de weg te lopen, want dat kost hun de handel. Ik toch naar buiten en op het moment dat de trein weer ging rijden, werd de deur door z’n mongoolse verkoopster voor mijn neus dicht geknald en op slot gedraaid. Dus daar hing ik aan de buitenkant. Gelukking komt z’n trein langszaam op gang en had ik nog de tijd om er van af te springen en via de volgende wagon naar binnen te komen. De confrontatie met de verkoopster laat zich raden.

  
Na ruim 5000 kilometer berkenbomen en toendra’s, worden we op het station in Moskou door Olga opgewacht. Ik ken Olga  al 4 jaar vanuit  de zakelijke betrekking die we (Slootweg) met Moskou hebben en zoals altijd heeft ze het hotel en de planning voor de volgende dag weer prima geregeld.
Toch doen zich twee vervelende dingen  voor. We mogen met onze motoren de bagagewagon niet uit, terwijl het perron zich op dezelfde hoogte bevindt, dus in feite hoeven we niet te tillen. Nee, om onduidelijke reden worden we ergens anders heen getransporteerd. Wat blijkt, hier moeten de motoren anderhalve meter naar beneden tillen. Deze idioot begint in het russisch te brullen dat er geen andere mogelijkheid is en dat de motoren er nu uit moeten. Met behulp van 4 spoorwegwerkers krijgen we het voor elkaar om de motoren zonder brokken naar beneden te krijgen, maar je kan je voorstellen hoe belazerd we ons voelden.
Tijdens de treinreis is mijn motor (ik had hem natuurlijk beter vast moeten zetten) door de wagon heen gehobbeld, ( soms leek de treinrails meer op een off- road weg) en heeft de elektronische pulsgever van de injektie zich in de koffer van Pleun geboord. De koffer was sterker. Gevolg: kan allen nog rijden met 3000 toeren en het verbruik is 1 liter op 4 kilometer.
Weer een geluk bij een ongeluk, we zijn in Moskou en als er ergens zo’n ding op voorraad is, dan is dat hier.
   
De laatste etappe breekt aan. Vanuit Moskou via de Baltische staten naar Polen, Duitsland en dan zijn we na 77 dagen en totaal 18.000 kilometer weer thuis. (Bijna, want dit verslag schrijf ik vanuit Warschau).
Voor Pleun is deze eerste trip nog vol nieuwigheden, voor Ward, Martin en mij slaat soms de routine toe.
Toch een fantasche ervaring rijker, waarbij het onmetelijke Rusland, de afgescheiden deellanden met het ex communistische regiem weer een heel ander gedrag van de mensen laat zien dan dat van Azie waar de handel vrij is en de mensen veel meer gemotiveerd zijn.

Allen bedankt voor de motiverende ondersteuning geschreven op onze webmail.

Martin ,Ward Pleun en Rob .