NL-China Expeditie Pekingeend 2005

Wij zouden woensdag 18 mei vroeg vertrekken en Sietze aan de Duitse grens bij Hengelo oppikken en met z’n drieën zover mogelijk Duitsland inrijden om donderdag 19 mei om 12.00 uur samen met Dirk ( die van zijn broer in Rostock af zou komen ) Polen in te rijden.

Maar omdat onze visa voor Rusland nog niet klaar was, werd het plan omgegooid. Sietze en Dirk gingen dinsdag vroeg naar Rostock en Harry en ik zouden dinsdag via reisbureau in Utrecht zover mogelijk Duitsland inrijden om woensdag 12.00 uur samen Sietze en Dirk Polen in te rijden.

Den Bakker, Tisia en the Plumber hebben nog een stuk meegereden en wij ( Harrie en ik ) vol goede moed naar Utrecht om onze visa op te halen, want die lagen klaar. Ze lagen inderdaad klaar maar helaas geen double entry en exit. Oh, dat is jammer was de reactie van de reisagent.

Jammer !!!! Manneke gij gaat dat in orde maken of gij hebt een heel groot probleem ( daarbij trok ik een heel boos gezicht ). Mijnheer ik zal met de baas overleggen wat wij kunnen doen.

Na een paar minuten kwam hij terug met de boodschap dat zij het op hun kosten in orde zouden maken. Wanneer vertrekken jullie ?, was de vraag. Wij zijn al vertrokken !

Oh dat is minder maar wij doen ons best. In een half uur had hij een toeristische uitnodiging voor Rusland aangevraagd. Een nieuwe polis voor geneeskundige hulp in elkaar geflanst

( fake ) en een mail naar een agentschap in Mongolië gestuurd, dat wij maandag 6 juni een nieuw visa moeten hebben en zij dit begeleiden via de Russische ambassade.

Perfect geregeld toch ? Alleen wij hebben wat verlet in Mongolië.

Ondertussen was het al wel 12.30 uur, dus de sokken erin, anders zijn we woensdag 12.00 uur niet in Polen. Redelijk weer, fris en veel wind. Toch nog voorbij Berlijn getuft. Eenvoudig pension genomen in een gehucht. Helaas geen douche en w.c. op de kamer, maar dat is de eerste dag voor mij geen probleem. Maar helaas ook geen wastafel, dus dat wordt s’nachts hinkelen om te pissen. Lekkere forel gegeten en een goede pint gevat.

s’Morgens op ons gemak binnendoor naar grensovergang “Pommeren” gehobbeld en om ± 14.00 uur samen met Sietze en Dirk Polen in. Wat ons meteen opviel was dat er verschillende meisjes in het bos paddestoelen aan het zoeken waren. Ze wuifde of wij mee wilde komen zoeken, maar voor die onzin hadden wij helaas geen tijd. Ook rond de grote steden waren ze aan het paddestoelen zoeken, volgens mij is dat een goede bijverdienste.

In Ostryn een luxe hotel genomen, want het zou nu elke dag primitiever worden. Een goeie pint gevat en onder de wol.
Donderdag 19 mei

s’Morgens vroeg vertrokken, wat foto’s gemaakt bij “Country House” van Max, jawel die van het museum en doorgecrost tot de Lithouwense grens om plan de campagne te maken. Dus tanken voor de grens en met volle tank door Lithouwen om in Letland te gaan slapen. We hoefden dus geen Lithouwense “Lit” te hebben, maar helaas snelheidscontrole. We waren van te voren ingeseind door tegenliggers, dus wij exact 80 rijden op onze “fietscomputersnelheidsmeter”, dus geen vuiltje aan de lucht, maar wij moesten toch langs de kant.

“Documents Sir”.

Ik heel onschuldig paspoort, rijbewijs en kentekenbewijs afgegeven.

Of ik ook even naar zijn lasergun wilde kijken op 81 km/h.

Keurig toch ? Want over 1 kilometer te hard gaan we toch niet zeuren ?

Ho meneer; 31 km. te hard is een zware overtreding.

Maar ik mag hier toch 80 meneer ?.

Nee meneer; er staan hier 3 huizen, dus dat is bebouwde kom en daar mag je maar 50; dus betalen !.

Hoeveel ?

Heb je “Lit” bij ?.

Nee; alleen maar euro’s en dollars.

Het is 300 “Lit”.

Nou weet ik dat je 4 “Lit” krijgt voor een 1 euro, dus dat is € 75,–.

Maar hij op zijn telmachine kwam op € 90,–. Dat is een hoop geld voor een arme motorrijder. Nou meneer een arme motorrijder op een Harley bestaat niet dus betalen graag.

Na wat heen en weer gepraat verdween € 20,– in zijn broekzak en wij weer verder naar Letland.

Na de grens meteen een hotel gezocht; echt super de luxe. Helaas was alleen de “bruidssuite” nog vrij, wel wat prijzig maar allèè, het zou toch elke dag primitiever worden.

Leuke kamer, wat zeg ik 3 kamers en keuken, zitkamer, jaccouzzie en sauna en 2 badkamers.

Vlug de spullen op de kamers gepleurd, dan konden we nog eten. Bij het restaurant hing een bordje verboden te filmen of te fotograferen. Gelukkig want als ik ergens een hekel aan heb is aan toeristen die met witte sokken in sandalen, korte broek waar wel of niet iets onderuit bengelt en heuptasje op de buik, elk gerecht dat de ober binnenbrengt staan te filmen. Dus daar hoefde ik mij dus niet aan te storen vandaag. Het restaurant binnengekomen te zijn schrok ik toch wel van de entourage. Gedempt licht, neon verlichting, spiegels en draaiende spiegelbollen met gekleurde lampen en podium met een mooi verchroomde paal en de ober bleek een juffrouw in mini-rok ( en als ik zeg mini, bedoel ik ook mini ), hoge hakken en laag uitgesneden topje met siliconen vulsel.

Wat wensen de heren ? Nou wat ik echt wenste heb ik maar niet gezegd; dus 4 grote potten bier en de menukaart graag.

No problem meneer, komt er aan !

Nadat wij het menu wat bekeken hadden vroegen wij haar om advies over de gerechten.

Nou zegt ze ik kan jullie de bospaddenstoelensoep wel aanbevelen en een forel gevuld met garnalen.

De bospaddenstoelensoep is toch wel vers neem ik aan ?

Jawel meneer; vandaag geplukt.

Nou laat maar komen dan. Wij hadden net onze soep op of het licht werd gedempt, muziek wat harder en er gingen wat spotjes aan. Er kwam een paddenstoelplukster het podium op en begon wat te dansen en te kreunen, slingerde wat rond de verchroomde paal en verloor steeds meer kleding. Toen ze op haar kop aan de paal hong en al haar kleren verloren had, rende ze naar achter. Nou laat het hoofdgerecht maar komen want ik heb er echt zin an ! Nadat we gegeten hadden vroegen wij of er nog meer paddenstoelenpluksters kwamen. Maar helaas te weinig klandizie en wij waren niet enthousiast genoeg ( wij waren ook nog maar 2 dagen van huis ! ) dus jammer.

Nou dan gaan we wel naar onze bruidssuite om wat te ouwehoeren en genieten van de jaccuzzie. Wat halve liters tap bier mee naar boven en wel te rusten mejuffrouw. Nou als jullie dadelijk nog en pilsje lusten is er ook roomservice hoor ! Okey, maybee. Boven de jaccouzzie gevuld, een lekker pint op de rand en lekker zuiver weken. Harrie ging slapen en de Friezen zaten in de woonkamer wat vreemde taal te praten. Gaan jullie niet in de jaccouzzie of in de sauna ?. Nee hoor, misschien morgenvroeg in de douche. Wat een smeerlappen !

Maar lust jij nog een biertje dan laten wij er een brengen ? Okey, ik offer me wel op en ga in de jaccouzzie.
Lig ik lekker op mijn rug in de jaccouzzie een beetje in de spiegels te kijken, gaat de deur open. Jawel de leuke jufrouw komt met 2 grote pinten binnen en schrikt toch wel een beetje moet ik zeggen. Ze wil de pinten bij de deur op en kastje zetten. Maar jufrouw, geef mij er eentje aan want daar kan ik zo niet bij ! Liever niet zie ik ze zo denken, maar toch geeft ze mij er eentje aan. Volgens mij heeft ze onder de waterspiegel iets verschrikkelijks gezien, want haar mond valt open van verbazing. Geen paniek juffrouw; dat is not my dick, maar mijn poot of wat er nog van over is.
Vrijdag 20 mei

s’Morgens vroeg vertrokken; op naar de Russen. Russia here we come ! Na 2 uur wat stempels en formuliertjes verzameld te hebben mogen wij binnen van Poetin.

We besluiten om nog 300 km. Rusland binnen te rijden, zodat wij zaterdag op tijd bij Ludo zijn. Wie is Ludo ? Nou dat weten wij ook niet ! Sietze heeft eens van iemand een telefoonnummer gekregen van als je eens naar Rusland gaat, bel dan Ludo. Nou hebben we wel Ludo gebeld. Hij is een ex-Belg die in Moskou woont en motor rijd ( fire-blade ), maar hij regelt wel iets voor ons, no problem. Dus wij zijn benieuwd wat voor een kerel Ludo is. Toon maakt uw geen zorgen; het gaat goed komen !

Nou de eerste 50 km. redelijk goede weg, maar hij wordt steeds slechter op sommige stukken

zie je door de gaten de weg niet meer en moeten we kilometerslang stapvoets rijden. Dat beloofd nog wat ! Redelijk laat een ‘hotel’ genomen. Redelijk gegeten en vroeg naar bed.
Zaterdag 21 mei

Om 08.00 uur vertrokken op weg naar Moskou. Weg wel wat beter. Een beetje regen en maar 5oC. In Moskou toen wij de weg kwijt waren Ludo gebeld en de telefoon in de hand van een Rus geduwd om uit te leggen waar we staan. Na een half uurtje komt Ludo met zijn vrouw Svetlana in een grote Dodge Ram pick-up aan gecrost. Na wat kennis gemaakt te hebben en wat gebabbeld over en weer. Wat willen jullie nou: het rode plein en daar wat foto’s maken !

Of dat kan betwijfel ik zeg Ludo. Nou als een Duitser met een klein vliegtuigje kan landen moet het toch met een Harley toch ook geen probleem zijn, denk ik. Simpel toch.

We zullen eerst ergens wat gaan eten en drinken stelt Ludo voor, bij een Belgische vriend die een restaurant heeft. Nou voortreffelijk hoor. Alleen is het jammer dat Ludo niets mag eten, hij heeft woensdag een maagoperatie ondergaan en wilde perse op vrijdag uit het ziekenhuis omdat hij ons beloofd had om te begeleiden. Zaterdagmorgen is het infuus pas eruit gegaan. Afspraak is afspraak. Op naar het Rode Plein. Volgens onze Belg kunnen we via de achterkant met wat geluk ( roebels ) wel wat regelen. En jawel, wij rijden over het Rode Plein, wat foto’s gemaakt onder het toezicht van een grote politieman die ondertussen het geld in zijn broekzak aan het tellen is. Later naar Ludo’s appartement. Van buiten een troosteloos lomp appartementencomplex, maar van binnen een en al luxe.

Zijn schoonmoeder en Svetlana zijn in de keuken druk bezig met kokkerellen. Om 20.00 uur aan tafel, eerst wat wodka nar binnen gekeilt dan een heerlijk soepje met brood en vijgenpasta pannenkoeken. Pasta en je gelooft het niet : een salade van bospaddestoelen die door zijn schoonmoeder zelf geplukt zijn, maar het is echt waar. Wij hebben Ludo later wel uitgelegd waarom wij zo moesten lachen. Later nog wat wodka en bier. Nog wat gemaild en dit verslagje geschreven en nu naar bed, want het is alweer 02.00 uur in de morgen.

Straks om 08.00 uur op weg naar Irkuts 5500 km. in 11 dagen dat wordt nog afzien denk ik !
Zondag 22 mei

Zondagmorgen een goed ontbijt bij Ludo. Ludo en Svetlana loodsen ons door Moskou om ons op de route te zetten. Hier begint onze langste etappe van 5500 km. naar Irkuts. We hebben hier 11 dagen voor gepland, dus erg krap, maar we hebben nu eenmaal niet meer tijd. We zijn ervan overtuigd dat we in Peking komen als we Irkuts zonder al teveel problemen halen en dan kunne we 1 dag aan het Baikalmeer doorbrengen met wat onderhoud aan mens en machine. Want we gaan het wel zwaar krijgen door de slechte wegen, want die worden hoe langer hoe slechter naar het oosten toe, volgens de kenners. We hebben ook veel informatie van Peter van Vreede en Pim Bekkers ( P&P) die 2 jaar geleden tot Irkuts gereden hebben op weg naar Milwaukee voor het 100 jarig bestaan van HD.
Deze zondag verloopt voorspoedig, we hebben veel geluk met de laserguns controle door de tegenliggers die ons waarschuwen of ze staan net te bekeuren of we zitten achter een dikke truck die ze wel pakken. We komen aan bij een opgebroken brug en hier staat wat jeugd die ons een gestencild A-4tje willen verkopen van de omleidingsroute, waar ze volgens ons eerst de bewegwijzering gesloopt hebben. Dus creativiteit hebben de jongeren wel.

Tegen de avond 18.00 uur een flinke bui regen en we besluiten om vroeg ( na 550 km ) een hotelletje op te zoeken. Hier werkt een zeer spontaan prettig gestoord wijf wat perse eerst achterop de motor door het dorp gereden wil worden. Verschrikkelijk gelachen. Room service, geen probleem. Ze brengt koud bier en blijft op onze kamer zitten keuvelen en lachen tot het weer tijd is voor de volgende fles bier. Daarna gegeten met rijkelijke wodka en bier en veel te laat met een bezopen kop naar bed.
Maandag 23 mei

Van morgen veel te laat op en traag op gang, dit gaat een lange dag worden, maar we hebben wel mooi weer en best redelijke weg, vind ik. Alhoewel de meningen hierover verdeeld zijn. Harrie s.m.s.’te al naar huis dat de wegen verschrikkelijk slecht zijn en niet te berijden, maar we rijden boven de 75 km. gemiddeld, terwijl de top niet boven de 90 komt omdat Dirk zijn motor van 1942 niet al te zwaar belast mag worden. Onze 1e politie die poen moet hebben : hij rijdt met zijn patroelliewagen en stukje voor ons en gaat de berm in om ons goed te bekijken. Gaat achter ons rijden, passeert ons weer en wij moeten aan de kant. Dokumenten graag !

De wout die Dirk en mij controleert is gauw klaar. Sietze is ook geen probleem maar Harrie is de klos. Nummerbord van de aanhanger is hetzelfde als van de motor, maar voor 200 roebels

( € 6,– ) kunnen we doorrijden. 100 km. verder is Dirk zijn tas opengescheurd en al zijn gereedschap kwijt, balen ! Vooral omdat hij speciaal gereedschap bij heeft voor eventuele revisie.

Wij hebben ook afspraken gemaakt voor eventuele pech of ongeluk. Een dag of anderhalve dag sleutelen is geen probleem, maar langer zal hij op de trein moeten naar Moskou en vandaar uit naar huis. Want we gaan naar Peking. Desnoods ga ik zelfs alleen verder want we hebben wel veel geld betaald om China binnen te komen ( € 6.000,– ). Ook kun je als duo- passagier verder bij Harrie achterop, maar dat is voor mij geen optie, want ik kan niet achterop. Ik zou eventueel met de trein naar China kunnen. Bij lichamelijke problemen blijven we bij elkaar tot patiënt gerepatrieerd is of weer in staat is om verder te rijden. Dan maar geen China.
Wij tanken voor de 1e keer octaan 90. Voor Sietze zijn motor blijkt dit een probleem te zijn. Hij begint te pingelen, back-fire en dergelijke grappen. Voor de duidelijkheid een Sportster heeft een veel hogere compressie verhouding en daardoor eerder zelfontbranding. Wij hebben octaan verrijker bij ons maar dat helpt weinig of niets. Dus we hebben een keer hele slechte benzine gekregen of we hebben een groot probleem. We balen ervan dat we gisteravond te vroeg gestopt zijn en teveel gezopen hebben zodat wij het vandaag extra zwaar hebben, maar we rijden toch nog 660 km. voordat we een gastenitsje opzoeken. Dirk legt nog een nieuwe ketting op en Sietze sleutelt nog een uur of anderhalf aan zijn motor. Korte bougie, nieuwe ontsteking en vervroeger en ontstekingen wat anders stellen, maar hij blijft rottig lopen. Sietze twijfelt serieus of hij Peking wel zal halen en als hij als techneut het niet ziet zitten, moeten wij toch zeker onze twijfels hebben. We hebben 25 liter reserve benzine bij ons van octaan 98 en besluiten deze maar allen te gebruiken voor de Sportster. In de grote steden is vaak wel 95 of zelfs 98 et koop, dus het proberen waard.
Dinsdag 24 mei

Vanmorgen weer vroeg uit de veren voor een lange dag Kazan en Ufa. Dit wordt onze nationale sponsordag voor de Russische politie. Al vroeg aan de kant voor onze eerste bekeuring. Deze is terecht, want we hebben inderdaad een flinke snelheidsovertreding begaan en twee vrachtwagens en een personenwagen ingehaald waar dit verboden is, met 500 roebels ( € 15,– ) kopen wij deze overtreding wel af. Bij Ufa snelheidscontrole met lasergun. We rijden op een 4 baansweg waar je 90 mag rijden en wij rijden nooit harder dan 90 om Dirk zij zijklepper te sparen.

Aan de kant en hij triomfantelijk zijn lasergun zien; 87 km/h. Keurig toch ?

No sire; met de motor mag je hier maar 50. Maar wij weten zeker dat je in de stad 60 mag, buiten de bebouwde kom 80 en snelweg 90. Na een half uur toch 1000 roebel lichter verder.

10 km. verder aan de kant gezet. Dukumentencontrole. Nu blijkt Harrie zijn aanhanger niet te zijn bijgeschreven op zijn transitpapieren 50 € afgerekend en verder. Half uur later dokumentencontrole; hier blijkt dat ik geen deel 3 achter mijn voorruit heb en wie mij kennen weten waarom ! Ik weiger om achter het glas te gaan zitten. 500 roebel lichter, wegwezen.

1 uur later STOP. Deze politieman controleert helemaal niks, maar moet gewoon geld hebben, maar stopt wel eerst onze paspoorten in zijn zak. Wij behoorlijk pissig en de spanning loopt op maar toch weer 1000 roebel lichter. Deze dag zijn we aan de politie het dubbele kwijt van wat we normaal een dag eten, drinken, slapen en tanken kost. Alleen een geluk dat Sietze zijn motor weer behoorlijk loopt en onze reserve benzine in grote steden aan kunnen vullen.

Maar bij deze doe ik een oproep aan alle Nederlandse politieagenten om elke Rus op de Nederlandse wegen onmiddellijk 1000 € te laten betalen en als hij vraagt waarom, verhogen met 500 €. Geef hem desnoods een bekeuring omdat hij door groen reed of lachte achter het stuur. Maar laat hem betalen en geef geen bonnetje, maar stop het in je eigen zak en geef ons later wat terug.

Harrie zijn rek voor de koffers is afgebroken en een bout met moer weg. Bij een smederij gestopt, laten lassen, bout en moer gekregen en hier willen ze dan niets voor hebben, maar die corrupte politielui hebben een goede baan en plukken de hele dag toeristen. De laatste 150 km. van deze dag hangen wij de beest uit, heuvelachtig gebied, dus lekker vrachtwagens inhalen waar dat verboden is, te hard door dorpen, rood licht negeren etc. maar geen bekeuring meer gehad. Net voor het donker na bijna 700 km. een gastenitsje. Een tijdje met een Rus die Duits praat gebuurt en vroeg naar bed.

Woensdag 25 mei

Op weg naar Omsk, wij moeten 200 km omrijden omdat wij geen visum hebben voor Kazastan. Heel de dag lekker doorgekacheld, wel politiecontrole maar niets meer aan de hand.

Hoe verder naar het oosten hoe vriendelijke de mensen. Na bijna 700 km gereden te hebben slaapplaats zoeken in Isim. Je gaat vooraan in het dorp staan en er spreekt je altijd iemand aan. Ook deze keer stopt een vriendelijke kerel. Schudt ons de hand en vraagt in redelijk Duits wat we zoeken. Nou slaapplaats, veilige parking en eten. Rij maar achter mij aan. Bij een politiecontrole schudt hij alle politieagenten vriendelijk de hand en wij mogen zonder controle door. Hij leidt ons naar een parkingplaats ergens achteraf, maar daar hebben wij geen zin in. Nou eens kijken wat we kunnen doen, hij belt even op en zegt oke volgen maar. Na wat zandpaden overgehobbelt te zijn stopt hij bij een grote houten boerderij. Doet de poort open van een omheinde binnenplaats en verder een schuurdeur zodat de motoren tussen de kippen en eenden binnen komen te staan. Hij roept de mamoeska en zegt tot straks, ik moet weg. De mamoeska laat ons de Russische badruimte zien waar we kunnen badderen en plonsen. Laat ons een grote gebedsruimte zien van de Evangelistische gemeenschap. Inderdaad we slapen in de kerk. Zijzelf en haar dochter schieten de keuken in om te kokkerellen. De zoon wordt naar de badruimte gestuurd om het water op te stoken en wij vouwen onze luchtbedden en slaapzakken uit. Net voor we aan tafel gaan komt haar man weer thuis. Blijkt hij de dominee te zijn, dus uit respect maar gebeden voor het eten.

Een eenvoudige maar voedzame Russische maaltijd met volop groente en melk. Na het eten volop koffie en thee maar geen alcohol en niet binnen roken.

Hij laat nog wat foto’s zien van doop partijen in de sneeuw en in uitgekapte wakken ijs.

Nou weet ik als katholiek ook wel iets van Johannes de Doper, dus hebben we elkaar wel wat te vertellen. Voor het slapen gaan gaat hij nog even het balkon op om van het uitzicht en de sterren te genieten en vraagt hij mij om mee te gaan. Terwijl we wat rondkijken wijs ik op een groot herenhuis en zeg kapitalist. Jazeker zegt hij en wijst lachend op een klein krotje en zegt socialist.

s’Morgens om goed 06.00 uur horen we de mamoeska al volop rommelen in de keuken en het ruikt al naar spek en eieren. Volop eigengemaakte kaas en worst, koffie, thee en melk ( vers van de koe ) bij het ontbijt. Wat een gastvrijheid !

Ze willen dan ook absoluut geen geld van ons aannemen want wij zijn allen kinderen Gods en moeten voor elkaar zorgen. Maar ons voorstel om een bijdrage aan de kerk te doen, kan hij wel waarderen.

Hij beloofd ons oprecht om komende zondag de Mis op te dragen voor onze intenties, zodat we veilig in Peking en daarna weer veilig thuiskomen.

( Na mijn tank van kippenstront ontdaan te hebben, want een Russische kip heeft van de gelegenheid gebruik gemaakt om mijn Harley-stuur als stok te gebruiken), rijden wij om 07.00 uur aan richting Omsk en ondanks de kou ( nachtvorst ) zit ik het eerste uur met een warm gevoel op mijn motor.

Expeditie Pekingeend 2005 deel 2

Donderdag 26 mei

Het eerste stuk na de dominee zeer mooi gereden. Meren afgewisseld met bossen, groen en veel vee in het landschap, maar wel slechte weg vol gaten.

Daarna goeie weg maar saai rijden. Ook erg fris de hele dag. Na Omsk rijden we over nieuwe weg, die goed te berijden is maar ook saai en steeds kouder. Na 700 km. net voor het donder wordt, worden we door een leuk stel, wat goed Engels spreekt, aan een hotel geholpen wat wel oud en vervallen is. Om 16.00 uur s’middag hadden we nog uitgebreid gegeten en van een Rus op een Oeral Djepner een fles wodka gekregen om s’avonds van te genieten. Het Russisch stel doet boodschappen, worst, chips, bier en wodka, wat gezamenlijk op de kamer nuttigen en om 24.00 uur onder de wol.

Vandaag eens iets positiefs over de politie; Bij benzine stations moet je vaak van te voren de liters kopen die je denkt nodig te hebben. Er komt dan op een soort bascule de wijzer op het aantal gekochte liters te staan en als je benzine over hebt, heb je pech want je krijgt geen geld terug. Nu is er en politiepatrouille wagen ongeveer 10 liter benzine over heeft en deze spontaan aan ons schenkt en er absoluut geen geld voor wil hebben.
Vrijdag 27 mei

Om 07.00 uur uit de veren. Regen en natte sneeuw, dat beloofd niet veel goeds voor vandaag. Was het gisteren koud, vandaag maar ongeveer 2oC. Na 30 km. al onze eerste stop van de kou. Lekker uitgebreid ontbeten en al onze warme kleren ( bivakmutsen, extra truien etc.) aan.

Ook ik trek mijn rendieren handschoenen aan die ik jaren terug op de Noordkaap heb gekocht met de garantie als ze droog blijven, krijg je geen koude handen. En inderdaad dat klopt.

Net voor we aanrijden komt er een vrachtwagen de parking op vanuit Novosibirsk, helemaal wit van de sneeuw. Het is vanuit de richting die wij ook op moeten. We hebben dus nog wat tegoed en inderdaad wij hebben het gekregen. Mooi wit landschap, de weg goed te berijden, maar koud. Mijn motor 2 x opgehouden met een bevroren carburateur, maar dat lost zich vanzelf op. Na 150 km. hield het op met sneeuwen en regenen en 50 km. verder was de weg alweer droog. Nat en koud besluiten we om na 350 km. in Novosibirsk te gaan slapen alhoewel de temperatuur al opgelopen was naar een behaaglijke 5oC. Zeer luxe hotel aan de oostkant zodat we morgenvroeg snel de stad uit zijn.
Zaterdag 28 mei

Met nachtvorst om 07.00 uur vertrokken, maar wel droog en zonnig. Na ongeveer 100 km. gestopt voor ontbijt bij een chauffeurscafé. Wat doe je nou als niemand Duits of Engels spreekt ? Dan “duik”je de keuken”in”, trekt de koelkast open en haalt eruit wat je denkt nodig te hebben: spek, eieren, boter, ham, melk etc. Zet een pan op het vuur, leg ze uit dat er boter, spek en eieren in moeten, giet melk in glazen en ga aan een tafeltje zitten wachten. Dat werkt perfect en koste door de regel geen drol.

Vandaag een begrafenisstoet gezien. Denk niet aan een begrafenisauto, nee een vrachtwagentje met open bak en de nabestaande er te voet achteraan.

De wegen zijn nog steeds goed te berijden, alleen heb je af en toe gaten waar je een pony in kunt begraven, maar meestal wordt dit wel aangegeven met borden. Maar vandaag ben ik 2 x in een gat gestuiterd dat ik dacht mijn motor breekt in tweeën. Dan is het goed dat we maar max. 85 km. kunnen rijden i.v.m. de zijklepper van Dirk.
Na 650 km. in een stadje gestopt om een hotel te zoeken. Er stopt meteen een dikke BMW M5, helemaal geblindeerd en de bestuurder vraagt in gebrekkig Engels of hij kan helpen.

Ja hoor, wij zoeken een hotel met een veilige stalling voor de motoren en eten willen wij ook nog wel wat. “My girlfriend speaks very good English”. Nou had ik door de blindering niet gezien dat er een passagier meer in de auto zat, dus ik buk om in de auto te kijken, maar ik zag alleen een bos blond haar, een decolitè en een behoorlijk voorkomen zodat mijn eerste gedachten waren : een pooier met z’n snol. Maar achteraf bleek het een verschrikkelijk aardig stel te zijn. Ze rijden voorop naar een leuk uitziend hotel, waar Dirk en ik naar binnen gaan om een kamer te bespreken en een prijs af te spreken. Maar ze kunnen geen prijs afspreken als ze ons paspoort en visum niet hebben gezien. Nou geef ik mijn paspoort en visum af en zeg dat wij alle 4 Nederlanders zijn met dezelfde visums, maar ….nog geen prijs. Dan weet je dat je als toerist genaaid gaat worden, maar toch maar alle 4 de paspoorten verzameld en afgegeven. Na een paar minuten op de telmachine gerammeld te hebben kwam er een leuke prijs uit van slechts € 270,– voor 2 kamers. Ik rits de paspoorten van achter de balie en we vertrekken met de middelvinger omhoog. Buiten vraagt de Russische griet waarom wij hier niet willen slapen ? Nou de prijs is nogal hoog. Wat € 270,– ? Ze stormt naar binnen en begint me een partij te schelden en te tieren waar de honden geen brood van lusten.

Nadat ze weer een beetje tot bedaren is gekomen, zegt ze; volg ons maar voor een goedkoop pension. Hier aangekomen is ze al binnen voordat ik mijn motor op de standaard en mijn helm af heb. Als ik met Dirk naar binnen ga komt ze al weer naar buiten, in totaal voor € 20,– 4 een-persoonskamers. Dit is prima en 300 meter verder is een bewaakte stalling voor de motoren. We gooien onze spullen op de kamers en rijden achter hen aan naar de stalling. Hier is een klein werkplaatsje bij zodat Dirk en Sietze wat aan de motor van Dirk kunnen werken, want de zijklepper laait teveel stroom of te weinig. Ook kunnen ze hier de accu aan de lader zetten zodat we in ieder geval met een volle accu kunnen vertrekken. Onder tussen wil ik de stalling betalen, maar dat heeft die griet al gedaan. Er is nergens een restaurant in de buurt dus wij eten op de kamer wel wat. De griet biedt aan om boodschappen te gaan doen en mij alvast naar het pension te brengen. Oke ! Ze komt terug met een partij koud bier, een paar flessen wodka, worst, chips, gedroogde vis, mars en bounty, alles genoeg voor 2 dagen.

Als ik de boodschappen mee uit de auto laad, valt mijn oog op een levensgroot pistool op de achterbank. Ik kijk de kerel eens vragend aan en die zegt “when they ripp my, y shoot im die”. Nou dat is in ieder geval duidelijk. Ze drinken nog wat mee in het pension, maar als ik ze wil betalen voor de stalling en de boodschappen weigeren ze pertinent om ook maar iets geld aan te nemen. Kijk dat zijn toch ook Russen.
Zondag 29 mei

Vandaag zeer mooi weer en 25oC en volop zon. Wanneer we s’middags op een terras zitten wat te drinken en Dirk zijn ketting aan het spannen is, wat met z’n elektra aan het klooien is, want zijn stroomvoorziening is nog niet wat het moet zijn, raken we aan de praat met een jong stel. Hij werkt bij de luchtmacht en spreekt goed Engels. Hij weet te vertellen dat het nu tot Irkuts alleen maar slechter wordt met de weg en van de resterende 800 km. 400 km. slecht zijn. En inderdaad voorbij de plaats begint de gatenpartij. Rammelend van gat tot gat en van bult naar bult, dan weer een stuk redelijk te rijden, dan weer 10 km. waar geen asfalt te bekennen is. Na weer een slecht stuk; lekke achterband van mijn brommer !. We hebben gaspatronen 200 bar bij om de band op te pompen en spuitbussen voor de binnenband en zgn. proppen voor tubes banden. Alleen is een prop een noodreparatie, een zgn. thuiskomertje, en dat komt goed uit alleen is het naar huis nog 8000 km. Aan de gaspatronen hebben we niks, want na 3 patronen staat de band nog op de velling.

Gelukkig tovert Sietze een voetpomp uit zijn zijtas en dat werkt een stuk beter. Als we s’avonds een hotel zoeken biedt een Rus aan om ons te helpen. Hij springt bij Dirk achterop het zweefzadel en karren maar. We crossen heel het dorp door maar nergens een hotel. Als we voor de derde keer over dezelfde kruising rijden ( wel steeds vanuit een andere richting ) zijn we het meer dan beu. Hij heeft niet veel zin om af te stappen, maar we krijgen hem er toch af. We houden een landcruiser aan om een hotel te vragen. Deze spreek goed Engels en verteld ons dat er maar een klein oud hotelletje in het centrum is. We zeggen dat we heel het dorp al gezien hebben, onder leiding van die gids. Maar hij begint te lachen en legt ons uit dat we met de dorpsgek rondgereden hebben. Hij rijd ons voor naar het hotel en inderdaad een onooglijk oud hotel, maar voor ons goed genoeg. Als we sávonds buiten bij een restaurant wat eten en drinken valt het ons wederom op dat de vrouwen in Rusland er keurig verzorgd uitzien. Keurig gekleed, veel minirokken, naar de kapper geweest, make-up, alles spick en span, maar de mannen in slobberbroek en ongewassen.
Maandag 30 mei

Vroeg uit de veren en om 07.00 uur zijn we weer aan het rijden. Heel de dag slechte weg, veel gaten, bulten en zand maar toch redelijk op geschoten en na 600 km. houden we het voor gezien. Morgen nog maar 70 km. naar Irkuts. We hebben van de geplande 11 dagen voor 5500 km. maar 9 dagen nodig gehad, dus we zitten redelijk voor op schema. We hebben wel geluk gehad met het weer en geen grote stukken gehad. Want een lekke band ( ikzelf) en wat rekwerk en beugels lassen ( Harrie ), Dirk wat met zijn elektra klooien en Sietze met z’n octaangehalte, geeft weinig vertraging. En de wegen vielen over het algemeen ook veel mee want als je gemiddeld meer dan 600 km. per dag kunt rijden en de top is maar 85 km schiet het toch lekker op.
Dinsdag 31 mei

Vandaag eerst 70 km. naar Irkuts, dan naar het Baikalmeer, waar we 2 nachten willen blijven om groot onderhoud te plegen en wat bij te slapen. Maar eerst in Irkuts wat olie, lampjes, kettingspray, accu ed. te kopen. We hebben geluk, meteen in Irkuts is een “winkelcentrum” met restaurant, winkeltjes, bakker, automaterialenzaakje, bandenhandel etc. Eerst een ontbijt genomen met vers brood, wat we later zelf bij de bakker moesten gaan betalen, lekker eitje, fruit, koffie, thee.

Dirk heeft ondertussen geshopt en komt met een 6volts accu, kabels, ogen etc. aangesjouwd.

Hij wil een extra accu in zijn kapotte zijtas monteren en die parallel schakelen aan zijn bestaande accu, zodat als zijn dynamo teveel stroom geeft, hij die wel kwijt kan. Want z’n zijklepper van 1942 heeft geen spanningsregelaar.

Ondertussen komen nog 2 Indiase vrouwen met kinderen bedelen. Een van die twee is een verschrikkelijk mooi karakteristiek mens, een grote bos haar, getint uiterlijk en kleurrijk gekleed. Ze willen geld hebben want de kinderen hebben dorst. Nu geef ik uit principe nooit geld aan bedelaars, dus bieden wij ze wat te drinken aan. Hele de bups vertrekt weer met ieder een fles limonade in de hand. Ondertussen is het behoorlijk warm geworden al over de 30c en ook al weer 11.00 uur. We besluiten om Zuidwaarts om het meer heen te rijden en aan de Oostkant een huisje te huren voor 2 nachten. Lekker bergachtig, bijna geen verkeer en om te rijden een prima temperatuur. Na 100 km. zien we vanaf de bergen regelmatig het Baikalmeer liggen. Werkelijk een schitterend gezicht. Als we bijna beneden zijn pikken we een terras met uitzicht over het meer, lekker met de blote bast in het zonnetje. Daarna nog en goeie 100 km. gereden langs het meer, echt schitterend.

Links water, rechts bossen en bergen met witte toppen. We vinden een slaapplaats bij een boswachter die een soort scouting gebouw beheert, lekker dicht bij het water. We krijgen een Russin toegewezen die voor ons gaat zorgen. Wat willen we eten en drinken ? Zij gaat het halen. Nou een fles wodka, koud bier en vanavond willen we wel een vismaaltijd.

Een paar uur aan de motoren gewerkt, ketting spannen, oliefilter vervangen, lampje verwisselen, etc. Met een fles wodka en bier lekker gerelexed. SÁvonds lekker gegeten; vissoep en daarna gegrilde vis, gerookte vis en rauw gepekelde vis met gepofte aardappelen, wat fruit en koffie na. Een fles wodka leeg en vroeg naar bed.

Maar eerst moeten we onze was nog aan de lijn te drogen hangen die de Russin ondertussen gewassen heeft.
Woensdag 1 juni

Lekker uitgeslapen, uitgebreid ontbijt. Dirk nog een uurtje aan zijn motor gesleuteld, want dat oude beestje heeft toch wat meer onderhoud nodig. Ik heb nog wat aan mijn verslag geschreven en de rest heeft langs het meer gekuierd.

Voor de geïnteresseerde; het Baikalmeer is het grootste zoetwaterreservoir ter wereld en tevens het zuiverste, volgens de Russen. En inderdaad kun je met je blote oog tientallen meters diep kijken. Het is 100 km. breed, 1000 km. lang en 1600 meter diep.

Maar als ik voorstel om vandaag nog te verkassen tot Ulan-Ude krijg ik wel wat commentaar.

Maar, als we nu verkassen zijn we voor het weekend nog in Mongolië en kunnen we vrijdag nog naar de ambassade voor nieuwe visa voor Rusland. “Ja, maar we zouden een rustdag hebben”, “die pakken we dan wel in Mongolië”. Dus toch vertrokken, zeer mooi gereden langs het meer, daarna het binnenland in, flinke heuvels. Net voor Ulan-Ude politiecontrole die ons weten te vertellen dat een half uur geleden 4 Belgische motorrijders gepasseerd zijn op BMW’s.

Een groot oud hotel gevonden, maar helaas zonder water en de motoren moeten buiten op een pleintje, maar ze staan in het zicht van de nachtportier en als je dan een paar Euro geeft en hem uitlegt dat als er iets met de motoren gebeurt, je zijn ballen van de kont draait, komt het wel goed. Na het eten gaat Harrie en Sietze vroeg naar bed en gaan Dirk en ik nog even internetten. Op de terugweg kopen we aan een stalletje wat flessen bier en gaan op een muurtje lekker zitten te genieten. We raken aan de praat met 3 jonge stellen die hun Engels willen oefenen. Als om 23.30 uur Dirk wil gaan slapen vind ik dat hij dit niet kan maken, want over een half uur is hij jarig. Dus hebben we zijn verjaardag op straat gevierd met wat flessen bier.
Donderdag 2 juni

Vroeg vertrokken zonder ontbijt om de laatste 250 km. naar Mongolië te rijden. Na 100 km. ontbijt in een “restaurant”, dat werd gerund door drie mooie knappe grieten ( Mongoolse types ), met een verrassend uitzicht over een meer en heuvelachtige vlaktes. De weg is hier heel goed en ook zie je meer verkeer. Ook zie je hier meer vee rondlopen met herders, maar industrie is er niet te zien. Als we bij een benzinepomp staan , stopt er een bestelbus met een las-travo als aanhanger en aangezien Harrie zijn rekwerk weer gebroken en gescheurd is vragen we of ze dat willen lassen. Maar hun baas wil dat niet. Maar als we later aanrijden zien we de bus bij een bouwplaats staan en zwaaien ze al naar ons dat we moeten komen. De baas is nergens te zien dus wat beunen voor hun eigen portemonnee is mooi meegenomen. Bij de grens aangekomen staat er een hele stoet auto’s drie rijen dik maar de grens is gesloten van 12.00 – 14.00 uur hebben ze middagpauze, dus wachten. Wij zijn de enigste buitenlanders, de rest is allemaal Russisch of Mongools. Als om 14.00 uur de poort opengaat willen al de drie rijen door een opening en dat gaat niet al te best en op een deuk meer of minder kijken ze niet. Alles rijdt zich klemvast en maar claxonneren en roepen en gebaren maken. Wat een stelletje Mongolen. Maar we zien toch de kans om ongeveer als eerste door de eerste controle te komen. Die sturen ons naar een aparte douanepost die voor buitenlanders met eigen voertuig zijn. Dus we zijn van de drukte af. Wij zijn de enigste. Eerst de Russische controle. Twee perfect Engels sprekende dames, die zeer vriendelijk en behulpzaam zijn en van alles van ons willen weten. Over de reis, over Nederland, hoe we teruggaan. Ze leggen ons uit dat we bij binnenkomst in Rusland met de trein, we moeten zorgen dat onze transitpapieren in de trein in orde gemaakt worden en niet moeten wachten tot onze motoren in Moskou uit de trein komen.

Formulieren vullen de dames voor ons in, wat stempeltjes, ze feliciteren Dirk met zijn verjaardag en wij op naar de Mongoolse douane. Die zijn al net zo vriendelijk en behulpzaam, ook een fluitje van een cent.

Daarna nog naar een kantoortje voor W.A. verzekering te kopen voor Mongolië, maar dit verloopt ook soepel. We worden bij de chef op bureau gevraagd. Hij kijkt onze paspoorten en visa in, kijkt een keer op ons kentekenbewijs en zet een juffrouw aan het werk om de polissen in orde te maken.

Ondertussen krijgen we thee en water te drinken en vraagt ons honderduit over onze reis en geeft ons ook nog veel tips over Mongolië. Alleen zijn tip over de gesteldheid van de wegen blijkt achteraf niet te kloppen, maar daarover later meer.

Als we onze polissen moeten betalen biedt hij ons aan om mee naar een bank te gaan want hij kan wel voor een goeie koers zorgen. En inderdaad we hebben in Mongolië nergens meer zo’n goede koers gehad.

Bij een slagboom de laatste controle en we rijden Mongolië binnen.
Volgende keer deel 3 Mongolië en China.

Expeditie Pekingeend 2005 deel 3

Donderdag 2 juni

Wat is Mongolië een verademing, schitterende natuur, mooie landschappen, veel groen, veel kuddes vee met herders. Wat riviertjes en meertjes en redelijk goed te berijden asfaltweg.

( In de grotere dorpen moet je alleen uitkijken voor rioolputten, want daar zit nergens een deksel op ). Alleen is het tolweg, althans we moeten een paar keer bij een slagboom 20 eurocent betalen voor gebruik van de weg. We rijden nog ± 200 km om in Darkhan een hotel te pakken met parkeergarage.
Mongolië is van Noord naar Zuid ± 1200 km. en van Oost naar West ± 3000 km. dus toch een behoorlijk groot land. Het Zuiden is veel woestijn “Gobiwoestijn”en het Noorden groener. Ze hebben ± 2 miljoen inwoners, waarvan 1 miljoen Nomaden zijn, die dus het hele jaar met het vee rondtrekken en in ronde tenten slapen, de zgn. “Ger”.

Ulan Bataar is de hoofdstad met ± 500.000 inwoners en heeft ook een vliegveld.
Vrijdag 3 juni

Voor 07.00 uur aangereden naar Ulan Bataar om voor de middag nog onze visums voor Rusland aan te vragen. Het kan maar in gang gezet zijn, want we willen toch echt wel op woensdagmorgen China inrijden.

Wat is het mooi rijden hier, heerlijk rustig, goede weg, heuvels, vee, zon, alleen de insecten zijn zo hard als kiezelstenen.

Gestopt om te ontbijten in een restaurantje. We worden aangesproken door een Nederlander met een Amerikaans accent dat we toch wel erg ver van huis zijn. Een gepensioneerde “Hollander”die al 40 jaar in Amerika woont en nu in de zomermaanden 4 á 5 maanden in Mongolië op vakantie is om van de rust en natuur te genieten. En vooral omdat Mongolië spotgoedkoop is. Om 10.30 uur komen we aan in Ulan Bataar, wat een heksenketel. De motoren bij een hotelletje geparkeerd. Harrie en Sietze blijven bij de motoren en Dirk en ik op pad voor de Visa te regelen. We willen een taxi aanhouden, maar er stopt een “snorder”, of we een taxi moeten hebben. Nou blijkt de “snorder”een prettig gestoord wijf te zijn die ons voor weinig wel rond wil rijden. Wat een chauffeuse, ze crost echt overal tussendoor en overheen, maar ze weet goed de weg en om 11.30 uur zijn wij bij het reisbureau. Hier biedt ze aan om op ons te wachten. Oké hoor, maar wij weten niet hoelang het duurt !. We worden te woord gestaan door dhr. Bollo, spreekt perfect Engels, maar heeft weinig ervaring met Russische visa. Zijn collega waar we op maandag een afspraak mee hebben, weet er alles vanaf. Maar we dringen er toch op aan om vandaag de visa aan te vragen zodat we maandag weg kunnen. Hij begint te bellen met een visabureau in Ulan Bataar en 5 minuten later komt via de fax een aanvraagformulier voor visa binnen.

Alleen we moeten ook een hotel boeken in Moskou en een vliegticket voor een vlucht naar en van Moskou naar Nederland en een nieuwe reisverzekering afsluiten voor Rusland, zodat we bewijs hebben dat we voor de medische kosten verzekerd zijn. Want als je eerlijk aanvraagt om met de motor op de trein door Rusland te treinen en van Moskou naar huis wil rijden, krijg je nooit van je leven een visa. Maar op het visa zelf staat niets vermeld hoe of wat je reist. Reisverzekering kan hij zelf wel regelen, maar hotel en vliegtickets moet Eurocult in Utrecht regelen, maar die kan hij nu niet bereiken, want in Nederland is het 07.00 uur s’morgens.

Dus dat wordt wachten. Hij adviseert ons om for a few dollars een simkaart te kopen voor de gsm zodat wij voor hem bereikbaar zijn. Want de Nederlandse gsm werkt hier niet. Onze privé chauffeuse staat nog te wachten en brengt ons naar de Mongoolse primafoonwinkel voor een Simkaart en prey-paid kaarten. Daarna zoeken we Harrie en Sietze weer op en de chauffeuse rijdt weer voorop om ons naar het hotel te brengen wat dhr. Bollo ons geadviseerd heeft. Alleen valt het niet mee voor ons om haar te volgen want ze rijdt als een dwaas.

Prima hotel, vlakbij het centrum, motoren in een afgesloten parkeerkelder met bewaker. Om 09.00 uur Nederlandse tijd naar Eurocult in Utrecht gebeld om de situatie uit te leggen, maar ze hebben al een mail gehad van dhr. Bollo en er wordt al gewerkt om vliegtickets en hotel vouchers te regelen. Om 15.00 uur Mongoolse tijd belt dhr. Bollo dat hij per fax en internet, vluchtnummers en hotelreserveringen voor hotel Cosmos in Moskou binnen heeft en nu meteen naar het visumbureau gaat en hij later nog naar ons hotel komt om betaling te regelen en verdere afspraken te maken. En inderdaad om 19.30 uur komt hij naar ons hotel met een hoop formulieren, tickets, vouchers en natuurlijk de rekening ( ± 900 Dollar ), maar we hebben als we heel veel geluk en a few dollar more betalen maandag onze visum voor Rusland. Maar maandagochtend 09.30 uur moeten we op het visumbureau zijn om wat handtekeningen te zetten. We hebben geen zin om 3 dagen in Ulan Batar te blijven, we willen het platte land op en in een “Ger”slapen, geen probleem voor Dhr. Bollo. Zaterdag 12.00 uur komt een juffrouw van het reisbureau om ons naar een “Ger”te brengen in een natuurreservaat. Dus vanavond kunnen we Ulan Bataar onveilig gaan maken.

Hij adviseert ons om naar club Marco Polo te gaan. “That is the place to bee”. Harrie besluit om vroeg naar bed te gaan, hij wil wel wat bijslapen, want hij heeft toch wel wat moeten afzien en is al verschillende kilo’s afgevallen van ons tripje, maar we besluiten om eens een avond de bloemetjes buiten te zetten. Inderdaad een leuke club met groot podium en enkele bars, niet al te druk en geen toeristen. Een optreden van het staatscircus, een partij lenige dames met het hoofd achterlangs tussen de knieën door naar voren kijken en dit dan nog in piramidevorm. Synchroom lenigheidsoefeningen echt de moeite waard om te zien. En als je s’nachts dezelfde oefeningen ook nog ziet als ze wat kledij uithebben, krijg je er toch een hele andere kijk op.
Zaterdag 4 juni

Lekker uitgeslapen, goed ontbijtje en om 12.00 uur achter de juf aan van het reisbureau naar onze “Ger”. We hadden tegen Bollo gezegd dat we het zelf wel zouden vinden, maar zijn toch blij dat ze voorop rijdt. Geen enkele richtingaanwijzing en alleen zandpaden maar wel mooi rijden en na 70 km. zijn we in het natuurreservaat. Echt mooi en heerlijk rustig als wij onze harley’s uit hebben gezet. Harrie, Sietze en Dirk willen een eindje gaan wandelen in het natuurreservaat, maar dat is voor mij niet weggelegd. Dus ik maar op m’n brommer een paar uur rondgereden door het reservaat en dit alles onder een stralend zonnetje. Als we om een uur of 6 lekker voor onze “Ger” zitten met een borreltje en pilsje en lekker ouwe hoeren over van alles, betrekt de lucht en in no time wordt de lucht zwart en begint het te waaien en te onweren. Vanuit onze “Ger”is dit een schitterend gezicht, lichtflitsen en onweer tussen de bergen, regen en harde wind. Ondertussen hebben we ons potkacheltje aangestookt zodat het best lekker toeven is in onze “Ger”. Na een paar uur trekt de lucht weer open en schijnt het zonnetje weer. Lekker gegeten in de “kantine”en met de kippen op stok, maar heb wel slecht geslapen op m’n veldbed.

Zondag 5 juni

Ontbijtje in de kantine en prachtig weer. Sietze en Dirk besluiten om een paar uur paard te gaan rijden. Harrie gaat voor de foto’s ook nog even op een paard zitten, maar mij krijg je niet op een knol.

Nou zijn die Mongoolse paardjes niet zo groot, maar wel temperamentvol en taai en hebben Sietze en Dirk in het begin hun handen vol maar hebben verschrikkelijk genoten van hun ritje, onder leiding van een gids. Om een uur of 4 geluncht in de kantine en daarna op de brommer terug naar Ulan Bataar. Onderweg Harrie een kapotte band van de aanhanger, maar heeft reservebanden bij. Dus alle twee de banden maar verwisseld, dan heeft hij nog een gebruikte voor reserve. Ook de achterband van zijn motor begint angstvallig kaal te worden, maar die hebben we geen reserve bij en in Ulan Bataar zijn alleen maar bromfietsbanden te koop dus hij zal toch nog 1000 km. heel moeten blijven tot in China. In Ulan Bataar aan de Zuidzijde van de stad en goedkoop hotelletje gepakt, zodat we met het stadsverkeer niks van doen hebben en als we morgen onze visa hebben vlug de stad uit zijn.
Maandag 6 juni

Om 09.30 uur zijn we met de snortaxi van dat gek wijf in het visumbureau en moeten nog verschillende formulieren invullen en pasfoto’s inleveren. De juf die ons helpt kent iemand van de Russische ambassade dus als we a few dollar more willen betalen krijgen we misschien vandaag nog onze visa anders wordt het dinsdag of misschien wel woensdag, en daar hebben we geen tijd voor, want onze gids staat woensdagmorgen aan de grens met China op ons te wachten.

Dus maar weer 100 dollar gesponsord voor een goede en snelle behandeling. We krijgen haar telefoonnummer en om 15.00 uur moeten we haar bellen of onze visa klaar zijn. Wij de stad in wat souvenirs en cadeautjes gekocht voor het thuisfront, wat gegeten en om 15.00 uur met onze privetaxi terug naar het hotel. Meteen gebeld en jawel hoor om 17.00 uur kunnen we onze visa af komen halen. Plan de campagne gemaakt en we besluiten om vandaag nog naar Choyr te rijden ( ± 225 km. ) dat halen we wel voor het donker wordt. Dan hoeven we dinsdag nog maar 450 km. en zijn we aan de Chinese grens en dan zijn we woensdagmorgen in China. Alle informatie die we krijgen is dat tot Choyr een goed berijdbare weg is, maar dan wordt het echt slechte weg tot de Chinese grens.

Dirk om 16.30 uur in onze privé taxi naar het visumbureau en wij beginnen onze motoren weer te bepakken voor ons avondritje. Om 17.45 uur is Dirk terug met onze paspoorten en visa en om 18.00 uur rijden we aan, geëscorteerd door onze taxi, naar een benzinestation. Hier hartelijk afscheid genomen van ons taxiwijf en wij vol goede moed naar Choyr. Maar de weg is veel slechter als we verwacht hadden, dus niet harder als 40 á 50 km. per uur. Na 1 uur rijden zien we tot onze verbazing een richtingaanwijzer met een pijl Choyr en een spiksplinternieuwe macadamweg, dus dat is even boffen. Maar na 300 meter een hoop zand van 3 meter hoog op de weg, waar we onmogelijk langs kunnen en een diepe sloot langs de weg. Op de hoop zand geklommen en na de hoop loopt de nieuwe macadamweg gewoon door.

Dus een stuk teruggereden, waar we door de sloot kunnen en wat off-road rijden en weer door de sloot de weg op en racen maar. Na 5 km. weer een versperring. Ongeveer 1 km. terug door de sloot en off-road langs de versperring stuk verder door de sloot en weer de weg op en rijden maar weer. Als de grappen zich een keer of 10 hebben voorgedaan zijn we 2 uur verder en hebben maar ± 100 km. gereden vanaf Ulan-Bataar en het is al 21.00 uur, dus dat wordt afzien.

We besluiten maar om off-road te blijven rijden want om telkens weer terug te rijden en met gevaar door sloot weer op de weg te komen, schiet ook niet erg op. Na weer 30 km. gereden te hebben komen we in een dorpje waar de macadamweg ophoudt en de oude slechte off-road piste weer de enigste weg is.”Oh ja, ik heb de eer dat ik als eerste op m’n bek ben gegaan in een flinke bult met los zand, maar gelukkig niks kapot en ik niet meer beschadigd ben als m’n ego”.

In dat dorpje ( ± 5 krotten ) leggen ze ons uit dat het nog 80 km. naar Choyr is en de weg slecht, geen benzinepomp, maar we hebben 20 liter reserve bij, dus geen probleem. Na weer 20 km. gehobbeld te hebben worden we aangehouden door een Mongool op een motor, hij legt ons uit dat hij zonder benzine staat en of dat wij hem kunnen helpen. Aan 3 liter heeft hij genoeg om thuis te komen. Dus als bikers onder elkaar helpen we hem met 5 liter benzine. Dirk en Sietze stonden ook op reserve, dus die ook maar meteen 5 liter bijgetankt, de rest voor Harrie. Dan kunnen we de laatste 60 km.naar Choyr makkelijk halen. Maar ondertussen was het al behoorlijk donker aan het worden en om dan off-road te rijden met Harley’s wordt extra zwaar. Alleen de zijklepper van Dirk hobbelt overal overheen en doorheen, ongelooflijk zo gemakkelijk als dat beestje door the dessert hobbelt.

Om 00.30 uur eindelijk Choyr. Net voor de “stad” een benzinestation in the middle off nowher en ook nog open en persoonlijke bediening. Wat ons het meest verbaasde is dat een leuke juf van een jaar of 20 alleen de pomp beheert en met en heuptas haar geld vervoert. Hoezo onveilig in Mongolië ? Ze weet ons duidelijk te maken dat er een hotel is en dat je in de stationsrestauratie de hele nacht kunt eten.

Dus eerst de “stad”in om te zoeken in het donker, wat blaffende honden rond onze motoren. We zien 2 straatlantaarns dus dat zal wel het centrum zijn en inderdaad het treinstation. Nu nog een hotel zien te vinden. De plaatselijke hermandad is ook op het lawaai afgekomen om polshoogte te komen nemen. Na onze paspoorten gecontroleerd te hebben, bieden ze aan om ons naar het hotel te begeleiden. Met hun auto, Lada met zwaailicht voorop naar het hotel. Maar hier is alles in diepe rust. Na wat op ramen en deuren gebonkt te hebben gaat er binnen wat licht aan en kijkt een oud wijf door het raam naar buiten. Als ze ziet dat het politie is gaat de deur open. Ze heeft nog wat bedden over maar we mogen de motoren niet voor het hotel parkeren, want ze is bang dat die gestolen worden. Daar zijn wij helemaal niet bang voor en als Harrie en ik onze alarmen van de motoren gedemonstreerd hebben (heel de buurt wakker) gaat ze akkoord. Vlug onze tassen binnengepleurd en met de sleutel van het hotel in onze zak

met de politie terug naar de restauratie. Kan dus wel: 6 man in een Lada.

.Om 02.00 uur zitten we aan ons avondeten en lekker koud bier. Om 03.30 uur te voet naar het hotel begeleid door blaffende honden. Voordat we gaan slapen nog even vreemd naar twee bromscooters in de hal gekeken.
Dinsdag 7 juni

“Uitgeslapen” tot 08.30 uur, stralend weer en de bromscooters zijn weg. De spullen op de motoren en naar de stationsrestauratie voor het ontbijt en plan de campagne maken. Gisteren hebben we voor 210 km. 7 uur gereden ± 30 gemiddeld. Naar de Chinese grens is 425 km. dus als de weg net zo slecht is als gisteren hebben we nog 13 uur rijden tegoed en rijden we het laatste stuk in het donker. Als de weg beter is valt het alleen maar mee. Dat de weg slechter zou kunnen zijn, willen we niet aan denken, want morgenvroeg om 08.00 uur staat onze gids aan de grens te wachten. Dus daar moeten we op tijd zijn. Om 10.00 uur rijden we aan en willen het eerste stuk van 225 km. tot aan Bayan-Ukhaa in een stuk rijden. Daar tanken en uitgebreid eten en dan de laatste 200 km. tot de grens en maar zien waar het schip strandt. Maar eerst eens op de goede weg zien te komen, want telkens rijden we dood op de spoorbaan.

Als we voor de 4e keer weer in het centrum staan, vragen we het aan een passerende politie, maar die kennen geen woord Engels, maar ze gebaren dat we achter hun aan moeten rijden. Bij het politiebureau moeten we even wachten. Even later komen ze weer naar buiten met een agente die wel redelijk Engels spreekt. Ze willen wel voorop rijden de stad uit, maar dan moeten we eerst een halve tank benzine betalen. Dus in colonne nar de benzinepomp. Wij nog ieder een liter en de wouten een liter of 20 en rijden maar. Ze rijden naar hetzelfde spoor waar wij al 4 keer geweest zijn en wijzen op een karrenspoor in Zuidelijke richting. Wij kunnen onze ogen niet geloven maar de agente zegt dat dit echt de enige weg is naar China.

Met de moed in de schoenen rijden we aan. 30 á 40 km.per uur, sommige stukken 50 km. dan weer stapvoets door los zand. We kunnen nog steeds niet geloven dat dit de goede weg is, maar na een uur komen we een vrachtwagentje tegen met een partij schapen in de bak. De chauffeur stapt uit en tevens 2 leuke grieten van een jaar of 20 die nog Engels spreken ook.

Die willen eerst wat foto’s maken dat ze op onze motoren zitten want dat vinden ze wel gaaf. Ze verzekeren ons dat we op de goede weg zitten en als we parallel aan het spoor blijven rijden komen we vanzelf aan de Chinese grens. Na 4 uur ploeteren komen we aan in een gehucht van niks, er is een winkeltje met “kantine”. De man 1liter melk, wat brood en worst, wat flessen water voor onderweg en een beetje bijkomen, want we zijn behoorlijk moe.

Meteen staan er een stuk of 20 kinderen en opgeschoten jeugd rond onze motoren. Ik denk;

Ik zal ze de weg eens vragen, dus vouw ik mijn landkaart open. Ze kijken me met grote ogen aan, zo van wat is dat ? Eentje rent weg en komt even later terug met z’n grotere broer. Die kijkt op de kaart en wijst erop en zegt Ulaan-Bataar. Al die kinderen op zijn beurt aanwijzen en zeggen Ulaan-Bataar. Dan Choyr dan Bayant-Ukhaa etc. Ik Peking aangewezen en gebaar dat wij daar naar toe moeten. Hij weer aan de kinderen uitleggen en allemaal wijzen op de kaart. Na een half uur aardrijkskunde les gegeven te hebben vonden we het welletjes, want wij moeten naar China. Na 1½ uur rijden maakt Harrie en schuiver in het los zand en zit met zijn poot klem onder de treeplank. Als we hem eronderuit hebben, wat koud water erover, Harrie nog wat rondhinkelen, vetrekken we weer. Maar het schiet niet erg op. Harrie nog een keer gevallen en daar wordt zijn enkel niet echt beter van. Dirk nog een buiteling gemaakt. In het schemerdonker komen we uitgeput aan in Bayant-Ukhaa. We besluiten om een hotel te zoeken en morgen heel vroeg te vertrekken want onze gids wacht aan de grens en dat is nog 200 km. Met onze satelliettelefoon de gids gebeld dat we morgen pas in de middag aan zullen komen. Hij beloofd om te wachten. Er is maar één hotel in dit dorp, dus veel keus hebben we niet, maar geen restaurant. De hoteleigenaar legt mij uit dat we rustig moeten doen want er liggen 2 Italiaanse motorrijders te slapen in zijn hotel en hun motoren staan in de garage. Daar kunnen die van ons ook nog wel bij. Wat schetst onze verbazing; daar staan die twee bromscooters weer. Langs het hotel in een winkeltje worst, brood, melk, fris, chips etc. gekocht en dat op de kamers opgegeten. Daarna in de bar nog een paar koude flessen bier gedronken. Harrie met zijn voet in het koude water, want die begint al aardig blauw te worden en wij onder de wol.

Woensdag 8 juni

Om 06.00 uur uit bed, want we willen zo vroeg mogelijk aan de grens zijn en dat is nog 200 km. en volgens onze kaart moeten wij een heel stukdoor de Gobi-woestijn en gisteren hebben we over 225 km. de hele dag gedaan. In de winkel; die nog of al weer open was; een hele hoop proviand gekocht, flink wat flessen water ingeslagen en vol goede moed onze motoren uit de garage. We inspecteren Harrie’s achterband die nu echt kaal is, maar het moet maar. Vanavond in China kopen we wel een nieuwe. Dan ziet Sietze dat de dissel van Harrie zijn aanhanger ingescheurd is. We trekken wat aan de aanhanger en zien dat de scheur open en dicht gaat. Dus dat wordt niks. Maar in de garage staat een oud elektrisch lasapparaat en we vinden ook nog wat laselektroden zodat de landbouwsmid Sietze aan de gang gaat.

Na een half uur vijlen, zagen, bakken en braden is ook deze klus geklaard. Nog tanken en onze reservekannen weer vullen, want we hebben gisteren al onze benzine nodig gehad, doordat het gebruik nu extreem hoog ligt in het zand.

De eerst 50 km. gaat redelijk, wat ijzerhoudende roestbruine ondergrond die redelijk hard is en mooi weer. Als we voorbij een gehucht zijn stoppen we even om wat te eten en te drinken. Maar zien dat de dissel weer gescheurd is en op het punt staat helemaal af te breken. Dus terug naar dat gehucht, wonder boven wonder vinden we een werkplaatsje met een lasapparaat. De dissel is nu helemaal doormidden gebroken. Aggregaat gestart en lassen maar. Wat platen langs de dissel gelast en nog een strip eroverheen, eentje eronderdoor, dat gaat nooit meer kapot, maar het ziet er niet uit ! Vol goede moed weer verder langs de spoorlijn af richting grens. Op een splitsing twijfelen we wat we moeten doen, links gaat met het spoor mee, maar rechts lijkt het meest op een weg. Langs het spoor gekozen, maar de weg wordt slechter en slechter totdat ik vast rijd. Sietze en Dirk zijn de pineut met duwen, want Harrie met zijn enkel ! en aan mij heb je ook niks ! Als we na 1½ uur en 5 km. verder voor de 10e keer tot aan het blok toe vast zitten moeten we toch eens serieus nadenken wat we doen.

Dirk op zijn zijklepper kan overal doorheen. Dus die gaat vooruit kijken of de weg beter wordt, maar na een ½ uur komt hij terug dat het alleen maar slechter wordt, maar wij hebben ondertussen wat stofwolken gezien en met de verrekijker geconstateerd dat die van vrachtwagens komen, dus daar moet de weg zijn. Maar hoe komen we daar ? We besluiten om dwars door te steken op hoop van zegen. Na 500 meter een heel slecht stuk, waar we nog een paar keer vast rijden, maar dan komen we op een paadje wat weer uitkomt op een breder spoor richting Zuid. Na een paar kilometer komen we bij een “Ger”. Sietze en ik rijden ernaar toe om de weg vragen. Paar blaffende honden, paar paardjes aan de lijn. Er komt al een kerel naar buiten om te kijken wat er aan de hand is, gevolgd door een vrouw met een baby op de arm en kleuter aan de hand. Als ik mijn kaart pak, wijst hij naar zijn vrouw en inderdaad ze wijst aan waar we zitten en kan de plaatsnamen ook lezen van mijn routerol. Ze tekent in het zand dat we de weg een paar kilometer moeten volgen tot een brede weg en dan links af weer naar het spoor en langs het spoor naar de grens. Nog ± 80 km. Jerrycans geleegd in de 3 motoren, dan halen we de grens.

Gids gebeld met de satelliettelefoon dat we het vandaag niet mee halen, maar morgenvroeg om 08.00 uur zijn we er. Het klopt wat de vrouw getekend heeft en het schiet weer lekker op, alleen maakt Harrie nog een schuiver waar hij weer klem komt te zitten met zijn slechte enkel. Doet nu echt auw ! Als het donker wordt hoeven we nog maar 30 km., maar we rijden 20 km. per uur. Dirk rijd nog eens op een grote kei zodat hij over de kop gaat, maar gelukkig niets kapot of gebroken, alleen wat bulten en stijfheid. 23.30 uur komen we aan bij de grensplaats. Vlug een hotel zoeken, valt niet mee, maar we vinden een hok met 4 bedden. Er is wel een w.c. maar geen douche, maar dat vind ik niet zo erg; is alleen maar tijdverlies. Ze hebben zelfs een afgesloten garage.Dirk en ik krijgen ieder een grote koevoet en zelf pakt ze een grote hamer en loopt voorop naar de garage. Haalt het slot eraf en slaat met de hamer de schuif terug en gebaart dat ik met mijn koevoet de deur moet oplichten en Dirk tussen de deur moet wrikken om de deur open te krijgen. Motoren binnen en met koevoet deur dicht lichten, met hamer schuif erop en slot eraan. Nou dat staat veilig. Tegenover het “hotel” is nog een restaurant open, waar Big Mamma de scepter zwaait, maar ze zet nog en stevige maaltijd

op tafel, alleen jammer dat ze niets “lekkers”te drinken heeft.
Volgende keer China en de terugreis
Expeditie Pekingeend 2005 deel 4

Donderdag 9 juni

Vandaag wordt het een spannende dag en waarom ?

* 1. Zijn wij de eerste de eerste Nederlanders die met een eigen motor China binnenrijden ?

* 2. Hoe of wat is onze gids ? Wat voor kerel is het ? Want we moeten toch 7 dagen 24 uur per dag met hem en zijn chauffeur opgescheept zitten en officieel hoeft hij niets te doen als op de “papieren”te passen en de contacten tussen politie en ons “tolken”. En wij moeten alles voor hem betalen, dus hotel, eten en drinken etc. Dus als hij in het Hilton wil slapen moeten wij dokken. Voor de chauffeur hoeven wij niets te betalen, die hoort bij onze gehuurde auto en moet z’n eigen doen.

* 3. En slagen wij voor het motorexamen het zogenaamde A rijbewijs. China erkent geen enkel buitenlands rijbewijs, dus als je in China met je eigen voertuig wilt rijden, zul je eerst examen moeten afleggen. En wat te doen als je zakt ? Nieuwe aanvraag ? Hebben ze voor Harrie en mij ook rijbewijs E achter A aangevraagd of mogen wij niet met aanhangertjes rijden. We zullen wel zien.Eerst maar eens de Mongoolse politie en douane doorkomen.
Met hamer en koevoet onze motoren bevrijd uit de garage. Harrie zijn achterband laat hier en daar het canvas zien, dus die is echt aan vervanging toe. Maar eerst ontbijten bij big mamma. Dan tanken, want we staan alle 4 op reserve, zelfs ik met m’n 7 Gallon tank 1 op 9 gereden in het los zand. Op naar de pomp rijdt Harrie lek. Prop erin gedaan, maar we ontdekken nog een lek meer. Ook hier een prop ingedaan. Bij de grensovergang een rij auto’s en vrachtwagens om U tegen te zeggen. Brutaal rijden we over de linkerbaan helemaal naar voren en duiken voor de slagboom weer naar rechts. Wie zien we hier ??? Surprise !!!! Onze Italiaanse bromscooters staan vooraan in de rij te wachten. Leuk ontvangst ! We hebben elkaar heel wat ervaringen uit te wisselen, maar daarover later meer. Zij staan al 1½ uur te wachten om door gelaten te worden, want eerst moet van de Chinese kant bevestigd worden dat alle vergunningen in orde zijn en de gids klaar staat. Dus wij ons aangemeld en ons voorbereid om een paar uur te wachten. Maar na 10 minuten mogen we gelijk met de Italianen doorrijden naar het Mongoolse douanegebouw. Persoonscontrole. Voertuigen en bagage bekeken en visa afgestempeld. Dan gaat een hek open en rijden we door niemandsland naar een volgend hek, wat meteen geopend wordt voor ons. Dan door naar het Chinees douanegebouw. Hier staat onze gids al op ons te wachten. Leuke kerel op het eerste gezicht en ook zijn chauffeur lijkt ons wel te pruimen. Ze zijn meteen weg van onze voertuigen en vragen honderduit en of ze er ook op mogen zitten. Je doet maar ! Na 5 minuten hebben ze al een fotorolletje volgeschoten. Dis gaat absoluut goed komen met onze Chinezen.
Eerst onze persoonlijke documenten in orde gemaakt, wat een vriendelijke mensen ! We krijgen een VIP behandeling en hebben aan elk loket voorrang. Na 10 minuten rijden we achter onze gids aan naar de techneuten om rijbewijs en keuring van de motoren te regelen. Ook onze Italianen zijn hier met hun gids.
Onze Italianen zijn: een reporter van RAI-sport en een fotograaf, die een gesponsorde tocht maken voor Vespa. Ze zijn met het vliegtuig naar Irkuts gevolgen en van daaruit rijden ze naar Peking en vliegen dan weer naar huis.

Alleen hebben ze Ulan-Bataar vertraging opgelopen doordat een van hen met voedselvergiftiging in het ziekenhuis lag en daar beroofd is van al zijn documenten. Maar door tussenkomst van sponsor en ambassade hadden ze al nieuwe documenten voordat hij uit het ziekenhuis was ontslagen. Maar hebben toch 2 weken vertraging. Hij voelt zich nog steeds niet 100% en is nog zwak omdat hij 12 kilo is afgevallen. Als wij hebben vertellen dat wij uit Nederland komen, vindt hij dit toch wel indrukwekkend. Vooral als hij hoort dat Dirk zijn motor 63 jaar oud is. Dus de mannen gelijk een reportage gemaakt voor RAI-sport over Dirk en zijn motor. Als ik ze uitleg waarom ik een paar krukken aan m’n aanhanger heb hangen vinden ze dit ook wel bijzonder genoeg voor een interview.

Onze examinator is ook heel schappelijk, want als wij zonder ongelukken van Nederland naar China kunnen rijden, krijgen wij alle 4 ons motorrijbewijs met E. Onze Chinese nummerborden gemonteerd, Chineeskentekenbewijs in ontvangst genomen en rijden maar. We rijden nu officieel met Chinese motoren. Als we onze gids vragen of we ergens nieuwe achterbanden kunnen kopen, stelt hij voor om eerst te gaan lunchen en wat afspraken te maken voor de eerste dagen en uitgebreid kennis te maken met elkaar en daarna zien we wel verder.

Hij telt voor om naar Erenhot te rijden, dit is maar een kilometer of 15 en het is een redelijk grote plaats. Gids met chauffeur in de Cherooke Jeep voorop op weg naar Erenhot. Prachtige asfaltwegen en voor het eerst in 3 dagen kan ik mijn derde en vierde versnelling weer een gebruiken. In Erenhot zoekt onze gids het chiqueste restaurant uit. Meteen wat personeel rond onze motoren. Eentje krijgt opdracht om de wacht te houden. Twee vriendelijke dames staan bij de deur te buigen en te glimlachen. Aan tafel krijgen we ieder een tafeldame die ons moet bedienen en moet zorgen dat we niks te kort komen. We geven onze gids de vrije hand in de menukeuze en de mededeling dat we alles lusten en ook alles willen proberen. Wat een luxe tent en volop personeel. Een juf brengt het eten vanuit de keuken naar het restaurant, de volgende brengt het naar de tafel en onze tafeldame zet het op tafel. Als je van je thee gedronken hebt schenkt ze meteen bij, rijst een beetje lauw, nieuwe warm op tafel etc. We eten voortreffelijk vlees, vis, veel groente. Steeds jus ‘d orange, thee en water. Na een kleine 2 uur tafelen moeten we met 6 man te samen € 7,00 afrekenen. Nou hadden we wel informatie dat China goedkoop was, maar dit slaat alles.

Nu maar eens op zoek naar een achterband voor Harrie, dit valt niet mee, de breedste die hier te koop is, is 110 breed en er moet toch een 130 op. Maar volgend Sietze moet dit lukken met een binnenband erin. Alleen zit het ventiel in het hart van de binnenband en het ventielgat op een motorvelg redelijk aan de zijkant zodat de binnenkant er gedraaid zinzit. Maar Sietze krijgt het voor elkaar. Dirk kan hier ook nog een 6 volts gel-accuu scoren, zodat zijn stroomproblemen voorlopig weer opgelost zijn. Eindelijk kunnen we aanrijden op weg naar Peking waar we zondagavond moeten zijn om maandagochtend de motoren in te leveren op het treinstation. Morgen vrijdag wil onze gids met ons grotten met boeddha’s bezoeken en zaterdag hangende kloosters en zondag de Great-wall. Alles bij elkaar toch nog een dikke 2000 km. door China. Het is maar goed dat we een gids hebben want van de richtingaanwijzers kunnen wij echt geen chocola van maken.
Na een half uur rijden heeft Harrie een kapotte achterband. Motor op zijn valbeugels in het zand en achterwiel demonteren.Blijkt dat het ventiel afgescheurd is, maar we hebben 2 reserve binnenbanden bij maar wel voor een band van 130 breed, dus deze zal hier en daar wel dubbel komen te zitten. Als we aan het sleutelen zijn komen onze Italiaanse bromscooters langs met het hun gids. Maar zij hebben geen chinees kentekenplaten gekregen want ook in China is onder de 50 cc geen motorvoertuig. Dus hebben wij ze flink voor gek gehouden. Na 2 uur rijden heeft Harrie weer een platte band, ook nu de binnenband weer aan flarden. Wielde gedemonteerd en chauffeur en gids met Sietze op zoek naar een motorzaak. Ze vinden een motorzaak die een passende binnenband heeft, dus dat is opgelost. Heel de dag verder goed door kunnen rijden en een lekker zonnetje. s’avonds in een dorp stoppen we bij een hotelletje, wat onze gids niet goed genoeg vindt voor ons, maar wij vinden het best. Redelijke kamer met douche, restaurantje ziet er leuk uit, afgesloten binnenplaats zodat we vanuit de kamer zicht hebben op de motoren. Alleen hebben we de eerste uren nog geen water, maar daar wordt aangewerkt, want de meerderheid wil toch wel eens douchen naar 3 dagen Mongolië. Dus op naar het restaurant, waar we onze gids weer de vrije hand geven in de bestelling. Dus eerst een fles sterk spul op onze kennismaking, daarna 6 flessen bier, maar dit gaat fout ! De bediening maakt één fles open en giet bij iedereen een slokje in het glas met veel schuim, maar als ze bij nr. 2 nog aan het schenken is, heeft de eerste zijn slokje al op. Dus wij maar 1 juf hebben in de bediening is het eerste uur onze dorst nog niet gelest.. Dus hebben wij meer personeel nodig of een ander systeem. Ik leg de gids uit dat wij ieder een geopende fles willen, dat doen wij in Europa altijd. Je kunt het vergelijken met als in Nederland een Chinees haring met slagroom besteld, dat zal ook wel even duren voordat de haringspecialist dit door heeft wat de bedoeling is. Als we alle 4 een fles hebben proosten we door de flessen tegen elkaar te tikken en drinken hem in één teug leeg en gebaren dat we 4 nieuwe willen. Onze gids snapt het nu en belooft dat hij elke avond weet wat hem te doen staat. Hij verteld ons ook wat de Chinese gebruiken zijn, n.l dat je gerust en boer mag laten of een scheet, een beetje rochelen en een fluim ook geen probleem. Ik denk dat we wel zullen slagen voor onze inburgeringcursus. Alleen heeft hij ook een minder prettige mededeling en dat is dat onze motoren niet in dezelfde trein meekunnen, maar in een goederentrein vervoerd moeten worden. We vertellen hem maar meteen dat dit onmogelijk is, we laten onder geen enkele voorwaarden onze motoren zonder toezicht door Rusland reizen. Wij meteen de voicemail van de reisagente in Nederland ingesproken dat zij een zeer ernstig probleem heeft als zij niet zorgt dat onze motoren met ons meereizen.

Het eten was voortreffelijk en met onze gids en chauffeur klikt het zeer goed. Ze vragen honderduit over onze reis en de motoren en als ik uitleg waarom ik ene paar krukken aan m’n aanhanger heb hangen verklaren ze me helemaal voor gek. Om 23.00 uur krijgen we te horen dat er weer warm en koud stromend water is en we dus kunnen douchen. Harrie en Sietse maken hier meteen gebruik en gaan meteen naar bed. Dirk en ik blijven nog wat natafelen, trekken nog een flesje wodka open en als we om 01.30 uur naar onze kamer gaan hebben we geen zin meer om te douchen.

Vrijdag 10 juni

Dirk maakt me s’morgens wakker met de mededeling dat er weer geen water is, maar ik zie het positief en kan een ½ uur langer blijven liggen. Lekker ontbijtje, maar de gids verontschuldigd zich wel 3 keer voor het ongemak voor het in zijn ogen slecht hotel voor ons. Maar drukken hem op het hart dat het voor ons prefect is, goed gegeten en gedronken ( voor totaal € 10,– ) goed bed en een veilige stalling. Wij wensen echt niet meer. In overleg met onze gids besluiten we dat we Zuidwaarts rijden naar Datang waar we de Yungang-grotten bezoeken.

Eerst nog even tanken, elk land heeft z’n eigen gebruiken, maar wat we hier meemaken tart elke logica. Ik stop als eerste bij de pomp en pak de slang eraf om te tanken, maar een meneer aan de kassa panikeert nogal en aan zijn arm bewegingen leid ik af dat ik moet stoppen. Onze gids legt uit dat het brandgevaarlijk is om motoren rechtstreeks van de pomp af te tanken i.v.m. explosie en brandgevaar. Er komt een pompbediende aanlopen met een emmer en trechter. Zij doet 7 liter in de emmer, trechter in de tank en gieten maar. Bij 3 motoren gaat dat redelijk, maar bij mij zit m’n apehangerstuur behoorlijk in de weg en dit wordt me een klerezooi ! Mijn tank, motorblok en vloer, alles vol benzine en dit valk naast de pomp, lekker veilig. Rare jongens, die Chinezen.

Heerlijk gereden, mooie valleien, rijstvelden en 25 graden. S’Middags geluncht in een klein dorp, we worden aan een tafel voor het raam gezet en we zitten hier letterlijk in de etalage.

Heel het dorp komt naar binnengluren wat voor rare snuiters wij zijn. Ook onze motoren worden geïnspecteerd, maar ze blijven overal met z’n vingertjes vanaf. Laat in de middag komen we aan bij de grotten, ± 16 kilometer ten westen van Dading. Dit is zelfs voor een cultuurbarbaar als ik indrukwekkend. 53 grotten met meer dan 51.000 beelden van klein naar groot, deze zijn ± 1500 jaar oud en door een leger van 40.000 arbeiders gemaakt. In een grot zit ene boeddha van 17 meter hoog en deze vind ik echt indrukwekkend. En als wij weer een paar grotten gezien hebben, vind ik dat ik genoeg gelopen heb en besluit terug te gaan naar m’n boeddha. Via wat trappen en nissen kan ik redelijk op ooghoogte komen met m’n favoriet. Hier heb ik lekker op de koele grond liggend bijna 1 uur lang mediterend met m’n boeddha gecommuniceerd.

60 Kilometer ten zuiden van Datang een groot hotel met bewaakte parkeerstalling genomen, met een prachtig uitzicht over een vallei. Alleen blijkt dat m’n aanhanger ook wat geleden heeft, maar langs het hotel zit en smid, dus morgenvroeg eerst wat constructie bankwerken en lassen.

Onze reisgids in Nederland heeft gebeld, hoe het zit met onze motoren in de trein. Ze verteld dat ze telefonisch contact heeft gehad met de Chinese manager die ons transport regelt en die zou contact met ons opnemen, maar als hij dit morgen nog niet heeft gedaan moeten wij hem maar bellen.

Na uitgebreid gebadderd te hebben op naar het restaurant. Als onze gids het personeel uitlegt hoe wij ons bier geserveerd willen hebben, kijken ze ons raar aan. Als we alle 4 een fles bier van 0,7 liter hebben, staat zowaar heel het personeel te kijken, we kletsen de flessen tegen elkaar “prut” in een teug leeg en meteen 4 nieuwe flessen besteld. Je ziet ze denken; wat een barbaren.

De gids en chauffeur bieden ons een fles wodka aan, lekker. Goed gegeten en veel gedronken. Tegen de tijd dat we willen gaan slapen, biedt de hoteleigenaar ons nog een fles aan, bestellen er zelf ook een en moeten later onze gids en chauffeur naar boven dragen, die zijn echt niet veel alcohol gewend.

Zaterdag 11 juniVanmorgen staat een bezoek aan het hangend klooster Xuankong Si op het programma. Dit is en klooster van 1600 jaar oud wat tegen de berg Hengshan aangeplakt lijkt. Maar omdat dit nogal klim en klauterwerk is ben ik blij dat ik m’n aanhanger bij de smid kan repareren. Ook Harrie besluit om z’n rekwerk voor tassen en ophanging van trekhak nog eens te laten lassen en ook z’n uitlaten nog eens aan elkaar te laten braden. Om 11.00 uur zijn Sietze en Dirk terug van het hangend klooster en i.o.m de gids besluiten we dat we vandaag nog zover mogelijk richting Chengde ( 500 km.) te rijden om morgen met onze motoren op de muur proberen te komen.

Maar dit is een saaie rit volgens onze gids, dus we gaan proberen om een paar honderd kilometer over tolweg te rijden, maar daar moeten we toestemming voor aanvragen. Als we bij de tolpoort komen worden we op een parkeerterrein gedirigeerd en onze gids gaat de aanvraag regelen. Want in China mogen geen motoren op snelwegen en tolwegen. Ook in de grote steden worden geen motoren toegelaten.Waarom niet ? Nou in China zijn het een beetje groot uitgevallen bromfietsen ± 100 cc die meestal voor transportdoeleinden worden gebruikt en rijden 50 km./per uur. We hebben er gezien met 50 ganzen, met 8 behoorlijke biggen in kratten en levendige schapen. Hoeveel levende schapen kun je op een brommer vervoeren ? Je bindt de 4 poten en de kop strak bij elkaar, bind een balk dwars over de bagagedrager en aan iedere kant hang je dan 2 schapen en leg er eventueel nog eentje er bovenop. Dan zit je al op 5, leg er ook nog 1 op de tank en je zit al op 6, maar als je er 2 over elkaar op de tank legt heb je er 7. Het is echt waar, zelf gezien.Maar wij krijgen geen toestemming om over de tolweg te rijden, dan maar over de secondaire weg. Dit is niet echt leuk rijden veel langzaam rijdend verkeer, allemaal kolentransporten, want we rijden door het intensiefste steenkolen mijnengebied van China. Sietze en ook ik komen een keer met de schrik vrij met en bijna aanrijding en het is eigenlijk te heet om ingepakt op de motor te zitten, we zweten ons kapot. We zijn blij als we tegen een uur of 6 de bergen inrijden. Kijk dit is nu wel weer leuk rijden, weinig verkeer, mooie natuur en het wordt gelukkig al wat minder heet. Voordat het echt donker wordt vinden we een hotel met verschillende vrijstaande vakantiehuisjes. Het hotel is vol, maar er is nog een huisje voor 4 personen vrij. Onze gids en chauffeur kunnen bij de beheerder in huis slapen. Eerst uitgebreid wassen, want we zijn door het zweet en de kolengruis verandert in zwarte pieten. We hebben nog niets gehoord van de Chinese manager, dus bellen we hem zelf maar op. Dirk spreekt het beste Engels en als hij de manager uitlegt wat onze problemen zijn; wat betreft het transport van motoren met de trein, komt de chauffeur lachend met z’n telefoon in de hand binnenlopen. Wat blijkt; hij is de manager ! Dus heeft hij wel degelijk contact gehad met ons, maar we wisten niet beter dan dat het de chauffeur was. Het was de eerste keer dat hun organisatie bemiddeld had in motorvergunningen en omdat het Harley’s waren vond hij het wel leuk om die zelf te begeleiden. sÁvonds voor het eten weer hetzelfde ritueel met bier en wodka. Als onze gids vraagt of we bij het eten verse vis lusten, zien we de kok met een schepnet naar buiten lopen en even later met een spartelende vis in het net weer de keuken inschieten. Vanavond niet teveel gedronken en op tijd naar bed want het was een lange vermoeiende dag.
Zondag 12 juni

Heerlijk geslapen, lekker ontbijtje, buiten in de zon. Geïnspecteerd waar de kok zijn vis gevangen had, in een betonnen bak met stromend water wat afgetakt was van een beekje, simpel toch !

Vandaag proberen we met de motoren op de muur te komen en sávonds moeten we in Peking zijn, want morgen voor de middag moeten we onze motoren inleveren. Heerlijk mooi gereden, Canyon-achtig gebied, heerlijk rustig, zonnetje.s’Middags in Chengde in een verschrikkelijk vieze tent, heerlijk gegeten en heeft de gids hier en daar geïnformeerd waar we met de motoren op de muur kunnen. Want ik vind wel dat mijn motor de muur op moet. Want je hebt in de wereld 3 muren:

  1. de Berlijnse muur; daar heeft mijn motor tegen aangestaan
  2. de muur van Geraardsbergen is hij overheen geweest, inclusief het kapelletje
  3. en nu de MUUR de muren

Maar het is niet gelukt !
Bij een boerderij heb ik nog 4 eenden gevangen om sávonds te verorberen.

sávonds rijden we Peking in, wat een heksenketel. 50 kilometer voor de stad al files. Nu is het jammer dat onze gids voorop rijdt, anders had ik hier m’n specialiteit kunnen demonstreren. SÁvonds bij aankomst bij aankomst voor ons hotel in Peking een toast uitgebracht bij onze motoren. “WE DID’T”.

Die avond heeft onze gids een van de beste restaurants gereserveerd, om onze expeditie af te sluiten met het eten van de wereldberoemde PEKINGEEND.
Maandag 13 juni

Vandaag om 09.00 uur naar het treinstation om motoren in te leveren, wat hebben we hier moeten praten, maar we houden voet bij stuk. De motoren in dezelfde trein als wij of het feest gaat niet door, dan maar op kosten van de organisatie met het vliegtuig. We hebben tenslotte zwart op wit dat onze motoren in de trein mogen. Motoren zijn te zwaar, ze mogen maar 165 kg. per stuk wegen. Sietze z’n motor op de weegschaal 230 kg. 65 kg. te zwaar, of we het blok kunnen demonteren en dat los vervoeren. Ben je helemaal gek, stelletje idioten Chinezen !. De baas van de spoorwegen erbij gehaald, nou die vindt het gelukkig ook onzin om te gaan slopen. Hij belooft om het ministerie van transport te bellen en een goed woordje voor ons te doen. Om 12.00 uur komt hij ons persoonlijk vertellen dat het gelukt is, ze morgen met de personentrein mee. Wat zijn we blij !

Met de heftruck worden ze op lorries gezet en het hele spul gaat na gewogen te zijn het magazijn in. Als we woensdagmorgen op tijd op het station zijn, mogen we zelfs onze eigen motoren in de trein zetten en vastbinden.s’Middags wat gelambald, pintje gedronken. SÁvonds 2 Pekingeenden verorberd, maar we zien eigenlijk als een berg op tegen onze treinreis van 5 dagen. Daar wordt je niet vrolijk van als biker, maar morgen heeft onze gids een 8 persoons busje geregeld zodat we de toerist kunnen uithangen.
Dinsdag 14 juni

Met de gids en chauffeur naar de muur. Zeer indrukwekkend; 7000 km. muur en echt een muur. Geen muurtje, maar heel kolossaal. Hier hebben 7 generaties aangewerkt. Niet voor te stellen wat voor een moeite om wat Mongolen buiten te houden. Nog een fabriek bezocht ze Chinese vazen produceren, wel leuk. Dan zet onze taxi ons af bij de verboden stad. Dit is midden in het centrum van Peking, wat een pracht en praal voor de Dinasty’s van vroeger. Als je de verboden stad aan de andere zijde uitloopt kom je op het plein van de Hemelse Vrede.

Over het algemeen heb je weinig last van bedelaars, maar hier in het centrum van de stad zijn er toch verschillende die op de vrijgevigheid van de “rijke” Westerling rekenen. Eentje is bij mij nogal erg opdringerig. Hij is een stuk van z’n voet kwijt en heeft wat verband rond zijn enkel gedraaid en huppelt mij maar achterna op 2 schouderkrukken ( wat een aansteller ). Ik houd me van de domme en vraag aan de gids wat die kerel wil. Hij wil een paar dollar omdat hij stuk van zijn voet kwijt is. Ik gebaar dat hij mee moet komen. Ga op een bankje zitten, trek mijn broekspijpen omhoog tot boven m’n knie, doe mijn prothese af en laat hem via onze gids weten dat ik geld van hem wil hebben, want hij is maar 10 cm. kwijt en ik 50 cm. dus dan lijkt mij 10 dollar wel een redelijk bedrag. Ik hem nog nooit iemand zo verbouwereerd zien kijken, ook onze gids ziet er de humor wel van in.

S’Avonds krijgen we een etentje aangeboden van de gids en manager ( chauffeur ) omdat ze leuke tijd met ons gehad hebben en dat is echt wederzijds. Ze hebben ons echt gematst. Bijvoorbeeld hotelrekening; Wij wisten dat we 7 nachten het hotel voor onze gids moesten betalen, maar de manager kreeg het betaald van hun organisatie, dus als de gids bij hem op de kamer lag hoefden, hoefden wij niets te betalen. Ze hadden ook ons de kamer van de gids kunnen laten betalen en daarna dezelfde rekening door de manager laten declareren.

Maar wij hebben ook met respect behandeld en hun in hun waarde gelaten. Zeer leuke avond gehad, nog maar een keer Pekingeend gegeten ( was tenslotte onze missie ) en hartelijk afscheid genomen van de manager. De gids begeleid ons morgen nog naar de trein.
Woensdag 15 juni

05.30 uur ons bed uit, onze gids is er al. Met 2 taxi’s op weg naar het station en volgens afspraak kunnen we zelf onze motoren in de trein plaatsen en vastbinden. Perfect geregeld. Op station nog een hoop eten gekocht want we weten niet wat ons te wachten staat de eerste 5 dagen en uiteraard ook drank gekocht. Afscheid genomen van onze gids en stipt op tijd vertrekt onze trein Peking uit, richting Mongolië.

Onze 4 persoons coupe is ongeveer 2 bij 2 meter, de banken kunnen gebruikt worden als bed en we kunnen ook nog 2 bedden omlaag klappen. Onze bagage kan boven het gangpad.

We besluiten om eerst de restauratie wagen eens gaan te bezoeken en een ontbijtje proberen te scoren. De restauratie valt niet tegen en een pittige Chinese zwaait hier de scepter. We beseffen heel goed dat we die als vriend moeten hebben als we tenminste niet uit willen hongeren. Goed ontbijtje en daarna …wat moet je doen, doe maar een pintje, daarna nog een en nog een, het is tenslotte nog maar voor de middag. Om 11.00 uur naar onze coupé voor een dutje. Hier liggen 4 lunch en dinerbonnen op tafeltje. Lunch van 12.00 – 13.00 uur. Diner van 17.30 – 19.00 uur. Nou dan maar geen dutje maar om 12.00 uur lunchen. Nu zijn er in de restauratie maar 30 zitplaatsen en er is 100 man in de trein. Dus als wij om 12.15 uur ons bordje leeg hebben worden we door de Chinese buiten gebonjourd om plaats te maken voor de volgende.

We proberen wat te slapen, buiten te kijken. De muur is echt groot. Om 15.00 uur weer naar de restauratie. Flesje wodka, flesje bier. De Chinese nodigen we uit om bij ons aan tafel te komen zitten. Ze drinkt goed mee, ja dat klikt wel. Voordat het diner om 17.30 uur begint, smeren we hem. We besluiten om tegen 19.00 uur te gaan eten, dan hoeven we geen plaats meer te maken voor de volgende groep en kunnen we misschien blijven zitten en inderdaad als we terugkomen zit heelde restauratie nog vol, er wordt een tafeltje voor ons vrijgemaakt en wat willen jullie drinken ? Doe maar een fles wodka en 4 bier en pak zelf ook iets. Ze keilt meteen een glaasje wodka achterover. Ondertussen ruimt ze tafels af en kunnen ze vertrekken. Wij zitten nog te eten, bestellen nog wat te drinken en blijven zitten. Als er aan andere tafels drank besteld wordt; nee closed. Om 20.30 uur zitten wij nog als enigste passagiers in de restauratie en begint het treinpersoneel binnen te stromen. Wij krijgen zelfs nog een bordje soep. We raken aan de praat met het personeel, nog een fles wodka, bier. We hebben het voor mekaar ! Onze buren hebben een rijstdrankje gestookt, drankje van 70 %, nou dat gaat er wel in. We worden ondertussen zo blauw als een aap ( volgens Sietze ). Om 23.00 uur wordt de restauratiewagen ontruimt, want we zijn bijna aan de Mongoolse grens en iedereen moet in zijn eigen coupé zitten. Hier gaan we vrolijk verder met onze braspartij. Trekken was zakken chips open, snijden een worst klein, Dirk scoort bij de conducteur een kan warm water voor de nudels, echt feest. De trein rijd een werkplaats in met een hele lange brug. Hier worden de coupes omhoog getild. De onderstellen worden er onderuit gereden. Nieuwe onderstellen eronder, want de Chinezen hadden natuurlijk weer andere spoorbreedte als Mongolië en Rusland. Daarna rijden we douane station binnen voor controle. Eerst paspoort en visumcontrole; gezellige boel, niets aan de hand. Daarna moeten we wachten op goederencontrole, maar ik moet verschrikkelijk pissen en wil naar het toilet. Gesloten. Op stations zijn deze vergrendeld, dan kan wel eens een probleem worden. Goederencontrole, formuliertje invullen voor motoren en aanhangertje. We krijgen wat stempeltjes en een reçu dat we goed moeten bewaren, want dat hebben we nodig als we Mongolië uit willen.

Onze nood is nu toch wel erg hoog, m’n blaas staat zowat op knappen. Dus besluit ik om de noedels door het klepraam naar buiten te kiepen en de bak te gebruiken om in te pissen. Sietze heeft een fles water de nek afgesneden, dus die kan ook vooruit. Alleen is m’n bak te klein in verhouding met m’n blaas, dus moet ik ‘m afknijpen en vlug de inhoud door het raam naar buiten mikken en weer vlug aan de gang. Nu verschijnt het gezicht van een douanebeambte voor het raam om eens te kijken wat er aan de hand is, nou dat ziet hij. Sietze en ik staan naast elkaar in en bakje cq fles te pissen die op tafel staat. Ik denk; man loop door want als mijn bakje vol is kun je het wel eens over je kop heen krijgen. Hij is gelukkig op tijd weg. Mijn 3e bakje krijg ik niet vol. Daarna kunnen Harrie en Dirk de fles nog gebruiken en zijn we zo opgelucht dat we meteen maar weer een fles bier pakken. Alleen heb ik ook een beetje over de tafel gemorst, dus dat ruim ik netjes op. Mieter alles wat op tafel ligt door het raam naar buiten, met keukenrol de tafel droogmaken, daarna de tafel nog met water afdoen en ook alles het perron op. Wat een zwijnenstal. Hoe laat we naar bed zijn gegaan weet ik niet meer , maar het is in ieder geval vroeg geweest.
Donderdag 16 juni

Om een uur of 12.00 uit ons bed, beetje duf. We gaan naar de restauratie voor een ontbijtje, maar we hebben nu een ander restauratievoertuig met ander personeel. Wel een oud, maar zeer mooi met veel houtsnijwerk. We spreken af dat we vandaag geen alcohol drinken, want vanavond moeten we nuchter zijn om met de Russische douane in de weer te gaan voor onze transitpapieren voor motoren. Heel de dag wat geslapen en gerust. Om 23.00 uur sávonds komen we aan de Russische grens. Eerst persoonscontrole; wat een bullebak. Alleen maar gesnauw en gegrauw, maar we hebben alles in orde.

Daarna goederen controle, eerst de Mongoolse controle, maar ik heb gisteravond in mijn ijver om de zaak op te ruimen, alles door het raam naar buiten gemieterd inclusief mijn reçu. Dus besluiten we om alle 4 vol te houden dat we geen van allen een reçu gehad hebben. En gelukkig geloven ze ons op ons eerlijk uiterlijk. Daarna Russische douane, een flinke gezette Russin die nog Engels spreekt ook, maar van transit papieren heeft ze nog nooit gehoord. Dat moeten we volgens haar in Moskou regelen. Maar Dirk verteld haar dat we contact hebben gehad met de ambassade en die hebben gezegd dat we dat aan de grens moeten regelen.

Ze belooft dat ze met haar chef zal overleggen. En inderdaad 20 min. later komt ze terug met haar chef. Die spreekt ook redelijk Engels en beloofd dat hij zijn best zal doen voor onze transit papieren, mar eerst moet de trein vrijgegeven worden door de douane voor persoonscontrole. Na 15 min. komen ze ons halen om mee te gaan naar het douanegebouw.Hier krijgen we thee aangeboden en er wordt telefonisch overleg gevoerd en ja hoor het komt in orde. Ook onze aanhangers worden bijgeschreven op onze transit papieren. Na afloop besluiten we om in de trein een feestje te bouwen op de goede afloop, een paar flessen wodka, wat liters bier en het wordt weer een dolle boel. Het is op de stationsklok 02.00 uur maar in de trein is het Moskou tijd, dus 21.00 uur sávonds. Als we goed lam weer gaan slapen weten we niet hoe laat het is en als we s’morgens wakker worden hebben we 5 uur “over”.

Vrijdag 17 juni

Vandaag kunnen we het kort houden, we hebben het Baikalmeer kunnen bekijken zonder dat we hoeven op te letten voor gaten in de weg. In Irkuts flink wat clandestiene wodka gekocht voor onderweg. We hebben in de restauratiewagen ontbeten en “gedineerd”, maar stel je hier niet teveel van voor. Als je in de keuken kijkt en je ziet de zooi en de kok, heb je al gegeten en gedronken. De kok is een kruising tussen Boris boef en ma Flodder. Stoppelbaard van 4 dagen, joggingbroek van 6 weken, singlethemd waar de vetkwabben uitpuilen, alles bij elkaar: geen porem.

Toch krijgen we nog een redelijk eetbare soep voorgeschoteld. Verder veel gezopen en weer laveloos het bed in.
Zaterdag 18 juni

Vandaag bij het ontbijt krijgen we geen ham “op is op “. De soep s’middags is weer goed, voor de rest niet teveel gedronken, want onze lever moeten overuren maken om ons lichaam weer in conditie te krijgen.
Zondag 19 juni

Bij het ontbijt alleen nog maar brood en eieren. De kaas is op. Bij het “dineer”nog steeds goed gevulde soep. Voor de rest 20 liter bier en 3 flessen wodka opgezopen. Onze coupe is en vieze stinkende vuilnisbelt en wij ook.
Maandag 20 juni

Vandaag kunne we gelukkig de trein uit en weer op onze motoren rijden. Heerlijk vooruitzicht. Maar wat zijn wij een varkens, vanaf woensdag geen douche meer gehad en zuivere kleren aangetrokken. Dus nu de vuile sokken, onderbroeken in de vuilniszak geflikkerd, voor de rest zuivere kleren aan, tanden gepoetst en odorex onder de armen en we zijn weer het “menneke”. We besluiten om nog een keer lekkere soep te gaan eten bij onze kok. Wat schetst onze verbazing, de keuken netjes opgeruimd, het aanrecht zuiver, maar de soep niet te vreten. Nou vermoeden wij dat hij de rotzooi van het aanrecht met water aan de kook heeft gebracht.

Ondertussen is het gaan regenen dus zullen we in de regen moeten gaan rijden door Moskou. Voordat de trein stilstaat op het perron, zitten wij al in de bagagewagon met al onze bagage en als de trein stopt rijden wij vlug het perron op, de aanhangertjes eruit en al onze bagage. Volgens de conducteur kan dit niet want onze motoren moeten naar het douane depot waar wij ze morgen of overmorgen af kunne halen en onze transit papieren in orde moeten laten maken. Want wij komen nooit het land uit zonder deze papieren. Wij weten wel beter, we hebben deze papieren al in onze pocket.

Ludo en Svetlana zouden ons komen verwelkomen op het station, maar Svetlana is er alleen, Ludo staat op 100 km. vanaf Moskou met een kapotte auto en vermoed dat hij sávonds pas om een uur of 11 terug in Moskou is. Dus zal Svetlana ons ineen taxi de stad uitloodsen, richting Letland. Bij de stationsingang kijken ze wel raar op als wij met de Harley’s vanaf het perron door de hal naar buiten rijden. Buiten de stad afscheid genomen van Svetlana en ze hartelijk bedankt voor de gastvrijheid en doe de groeten aan Ludo. De eerst 200 km. in de regen gereden, daarna droog en nog 100 km. doorgereden.

Net voor het donker rijden we een bewaakte parkeerplaats op met chauffeurscafé. Ze hebben wel een paar kamers, maar geen douche en alleen een w.c. achter in de tuin. Geen probleem we zijn toch al een beetje zuiver geregend. We hebben wel nog voortreffelijk gegeten.

Dinsdag 21 juni

Voorspoedige reis en volop zon. Hebben nog wel de politie een keer moeten sponseren met 500 roebeltjes omdat we op een weg waar we 90 km. per uur mogen rijden maar 70 reden. Rusland uit verloopt goed, bij persoonscontrole een heel vriendelijke juf en bij voortuig en transitpapieren controle een stuk chagrijn, verschrikkelijk wat een kenau.

Letland in geen probleem, daarna door mooi landschap en goede wegen naar de grens met Litouwen gereden.

Hier weer hetzelfde hotel gepakt als op de heenweg, alleen nu niet de bruidsuite. Als we lekker gebadderd hebben gaan we een lekkere pint vatten in het restaurant. Gedimpt licht, podium, leuke juf maar nu geen stripact. We beloven nog: als ze nog een juf laten komen, we een stuk enthousiaster zullen zijn als 5 weken geleden, maar helaas.
Woensdag 22 juni

Letland uitgereden, twee douane juffen zitten lekker in het zonnetje en zwaaien ons uit. Zo kan het dus ook. Aan de grens met Polen lekker geluncht. Na de lunch nog 150 km. door de stromende regen en in Ostryn geslapen.
Donderdag 23 juni

Vandaag weer prachtig weer, lekker gereden. S’middags bij de lunch zijn we zelfs blij dat we onder de parasol kunnen zitten. Hier raken we aan de praat met 6 Goldwin rijders, die zijn een lang weekend weg. Gaan vandaag nog naar Tsjechië dan een stukje Oostenrijk en zondag weer naar die Heimat. En jullie”Waar komen jullie vandaan ?”. Wij komen terug van Peking. Ze schieten alle 6 in de lach want dat vinden ze wel een goeie grap. Wij zeggen dat het niet netjes is om ons uit te lachen, wij lachen toch ook niet omdat jullie in 4 dagen 1500 km. rijden Als ze onze visa van Rusland, Mongolië en China eens bestudeert hebben, worden ze een stuk stiller en als ze Dirk z’n motor nog een bestudeert hebben, vinden ze het toch wel knap wat we gedaan hebben.

Later op de dag nog 1 kilo kersen verorbert, ik nog een kabouter gekocht voor in de tuin ( zal ons Drieka blij mee zijn ! ). Op weg naar Frankfurt krijgt Harrie een kapotte achterband, met veel kunst en vliegwerk lukt het hem om z’n motor op de weg te houden. We hebben nog een binnenband van 130, dus die moet er maar in. Sietze en Dirk zijn er bedreven in om het achterwiel te demonteren en weer te monteren. Een stuk voor de grens een prefect motel genomen, bewaakte parkeerplaats en zeer goed gegeten.
Vrijdag 24 juni

Voor het ontbijt zien we dat de achterband van Harrie weer slap staat. Opgepompt en na het ontbijt is hij nog hard. Maar Harrie neemt het zekere voor het onzekere en waagt er een spuitbus aan. Na 100 km. vlak voor Berlijn valt hij weer stil met een lekke band. Dirk en ik kunnen ene vluchthaven induiken, maar Harrie en Sietze staan op de snelweg. Zonder vluchtstrook, maar redelijk vlot staat er een politiewagen met blauw zwaailicht achter hun en die heeft al een sleepdienst opgeroepen. Dirk loopt terug naar de pechvogels maar wordt samen met Site weggestuurd. Sietze wilde toch al perse op zaterdag naar de TT van Assen en besluit z’n Sporty de sporen te geven richting Nederland, zodat hij voor het donker thuis is. Harrie wordt op transport gezet naar een Harley zaak, maar hier hebben ze geen band op voorraad. Na wat getelefoneer hebben ze een bandenzaak gevonden die binnen 3 uur een band in huis kan hebben. Dus wij uitgebreid gaan eten, nog wat in de zon gelegen, lekker ijsje en om 14.30 uur rijden we aan. Tussen Hanover en Osnabruck een pension gepakt en onze laatste avond bij de Griek doorgebracht.
Zaterdag 25 juni

Vandaag nog 125 km. naar de grens, dus hebben we tijd genoeg want om 12.00 uur staat het ontvangst comité klaar om ons te verwelkomen als we Nederland in rijden.

Maar na een kilometer of 40 explodeert Dirk z’n accu. Hij houdt hem aan de praat tot een tankstelle, maar hier hebben ze geen accu van 6 volt. Dus 4 staafbatarijen van 1,5 volt gekocht, die met isolatieband aan elkaar gekoppeld, plus en min en eraan en jawel hoor het werkt.
We krijgen nog een noodweer over ons heen en om 12.15uur rijden we Nederland binnen. We worden opgewacht door een stuk of 20 Harley’s en er hangt een spandoek voor ons;

“Welkom thuis Pekingeenden”.

Keileuke ontvangst, nog een lekker bakje koffie. Daarna gezamenlijk naar Best om bij Manus nog wat te drinken en daarna naar huis !

Nawoord

Al met al vond ik het een hele bijzondere reis, eens wat anders dan ene rondje rond de kerk

Natuurlijk heeft het wel eens gebotst, maar dat is niet meer als normaal als je 6 weken 24 uur per dag op elkaars lip zit en om aan zo’n trip te beginnen moet je wel eigenwijs zijn en een mening hebben.

Laten we het erop houden dat het servies nog heel is, alleen er is hier en daar een oortje af.

Voor al diegene die ons gesteund hebben en ons bijgestaan hebben met raad en daad; “Hartstikke bedankt”. En al diegene die mij voor gek verklaard hebben en gezegd hebben dat dit nooit lukt “de middelvinger en dikke …”.

“We did it”.