overlanders.nl

NL – Azië deel 5

NL – Azië deel 5
 
Hallo allemaal,
Als je dan echt wat aparts wilt zien, dan is dat het Hindoeïsme in zijn volle ornaat. Varanassi. De stad aan de Ganges, de heilige rivier in Noord India. In onze ogen, een open riool, echter voor de Indiërs een “must” om in deze rivier minstens eenmaal in het leven te baden,tanden te poetsen en een slok te nemen en als laatste rustplaats…..Van af het water een schitterend uitzicht op de bezigheden van deze mensen. Een stad die bestaat uit duizenden steegjes en poortjes, waar het dagelijkse leven zich afspeelt en waar kuddes buffels doorheen worden geleidt,dan moet je echt even opzij springen, want die beesten lopen gewoon door. zeer indrukwekkend zijn ook de lijkverbrandingen, waarbij de dode in kleurig papier wordt verpakt en dan op de houtstapel wordt gelegd. Na een half uur worden de restanten in de Ganges gegooid en 10 meter verde staat iemand de was te doen in de rivier. In onze ogen onbegrijpelijk, voor de Indiërs de gewoonste zaak van de wereld.
Het Kasten systeem in India is een ander  woord voor discriminatie. Simpel gezegd, hoe donker, hoe lager de stand in de samenleving. Maar dat komt in het volgende leven weer goed, denken ze. Ook op tv zie je alleen zeer licht gekleurde mensen. Een behoorlijke omslag vindt er plaats op het moment dat we de grens van Bangladesh passeren. Onze betaalde bus gaat niet verder dan de grens. Hier uitstappen, lopend over de grens, nu dus zonder motoren,echter toch nog een berg formulieren invullen en na twee uur mogen we in de volgende bus stappen,al die tijd is er geen auto de grens gepasseerd. Bangladesh is straatarm en enorm overbevolkt, veel erger dan India. De mensen zijn klein, mager, donker en hebben een agressieve blik in de ogen. Het wemelt hier van de mensen, zowel op het platte land als in de steden. Bedelaars in alle vormen, mensen met gruwelijke verminkingen. Armen en benen in de meest vreemde standen, omdat ze na het breken nooit zijn gezet. Melaatsen met half weggevreten gezichten of ledematen. Af en toe heb ik moeite met mezelf als ik na de zoveelste bedelaar een keer niets geef. In de steden leven hele gezinnen op straat, hier worden kinderen gemaakt en geboren onder plastic zeiltjes en dan straten vol. Gek word je van het oneindige getoeter van alles wat rijdt en de brullende bussen en vrachtwagens, welke zonder uitlaat rijden. Luchtvervuiling in de steden is enorm door de rokende tweetakt riksjas en roet blazende diesels, welke in een 20 uur durende file rijden. Wegen vol met gaten en kuilen, alles is oud en gammel.
De concurrentie is zo groot dat ze onder de kostprijs werken. De meeste mensen hebben hier kleine stalletjes, waar ze allerlei spulletjes verkopen, van kauwgom tot blikjes frisdrank. Ze zijn alleen niet open als ze slapen. Van de vrouwen is 70% analfabeet en 50% van de mannen, dus het communiceren gaat slecht.
Autobussen zijn niet ingesteld op buitenlanders,zelfs ik moet voor twee zitplaatsen betalen, omdat ik mijn benen niet kwijt kan. Als gevolg van het zware Islamitische beleid, komen vrouwen nauwelijks op straat. Ook het weekeinde valt hier op donderdag en de vrijdag. Het regelmatig passeren van grenzen geeft voor ons soms 2 weekeinden in een week.
Pluspunt van dit land: het is groen, echt groen en dat hebben we lange tijd niet gehad. In het zuiden de enorme moerasgebieden met mangroves en het noord-oosten is bijna een oase. Theeplantages, grote wuivende rijstvelden, bananenbomen, mango´s, citroenen, ananassen, alles groeit hier. Je rammelt maar aan een boom en er valt wel wat uit.
Een van de grootste productie centra van T-shirts en polo´s zit in Dhaka. Zeg maar welk model en merk en het wordt ter plekke voor je gemaakt met origineel label. Toerisme kennen ze hier nog nauwelijks, af en toe staan ze naar je te kijken, als of ze nog nooit een blanke hebben gezien. Het subtropische klimaat met lange moesson, zorgt voor een warm en zeer hoge vochtigheidsgraad, soms bijna ondragelijk. Ik weet nu dat temperatuur alleen niets zegt, maar dat de vochtigheidsgraad bepalend is voor het zweet gehalte. Het reizen in Bangladesh is het opdoen van ervaring en zeker geen vakantie.


 Wordt vervolgd.